VRAGENBUS

Correspondentie voor deze rubriek aan : j T. MOLENAAR. Leede 18. Rotterdam-Zuid \

L. J. K. te St. A. vraagt, wanneer het waar is, dat gebeden van niet uitverkorenen worden verhoord, of die verhoring dan geschiedt op grond van de voorbede van de Heere Jezus aan de rechterhand Zijns Vaders..

Antwoord: In „Daniël" No. 24 van 5 Mei 1950 heb ik twee gevallen genoemd uit Gods Woord van niet uitverkorenen, wier gebeden verhoord zijn.

Toch moet deze vraag ontkennend beantwoord worden. De uitspraak van Gods Woord is te duidelijk het anders te stellen. In het Hogepriesterlijk gebed van de Heere Jezus, beschreven in Joh. 17 lezen wij in het 9e

vers: „Ik bid niet voor de wereld, maar voor degenen, die Gij Mij gegeven hebt." De voorbede van Christus geldt dus alleen Zijn uitverkorenen. Als de Heere Jezus dus bidt aan het kruis: „Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen", dan is dit niet een bede, die geldt voor Kajafas of Pilatus, maar wel de rechtermoordenaar en allen wier namen geschreven zijn in het .Boek des Levens des Lams. De grond van de verhoring der gebeden der niet uitverkorenen ligt dus niet in de voorbede van Christus, maar wel in de goedheid Gods.

In Gods goedheid, lankmoedigheid en verdraagzaamheid delen alle mensen i.z.h. degenen, die leven onder de bediening des verbonds. De weldaden van het verbond der genade zijn door Christus verworven alleen voor de uitverkorenen. Ook tijdelijke weldaden ontvangt Gods volkt uit de Middelaarsbediening van Christus! Hoewel de Heere Jezus ze niet heeft verdiend voor de niet-uitverkorenen, mogen zij er wel van meeȑten.

Hoewel er nog meer van te zeggen is, wil ik het hier bij laten. Ik hoop, dat u met dit enkele woord tevreden is.

A. D. v. d. K. te W.-V. vraagt mijn oordeel, waarom de Israëlieten in Num. 8 : 16 geboden werd takken van olieachtige bomen te nemen, om loofhutten te maken.

Antwoord: In Num. 8 lezen wij, dat de Israëlieten naar het gebergte moesten gaan, om daar takken van olijfbomen, van olieachtige bomen, van mirtebomen, van palmbomen van dichte bomen (beekwilgen) zouden halen, om loofhutten te maken.

De geschiedkundige betekenis van 't Loofhuttenfeest is het wonen van de kinderen Israëls in hutten na hun uittocht uit Egypte, hetgeen dan ook ieder jaar opnieuw werd voorgesteld door de van loof en takken gemaakte hutten, waarin men gedurende de zeven feestdagen woonde. Met de geschiedenis is ook een huishoudelijke betekenis verbonden, want de takken zijn voor een deel van vruchten voorzien en zo heeft dit feest tegelijk op de nu volbrachte inzameling van al wat dit jaar aan koren, ooft, olie en wijn opgeleverd heeft, betrekking. Israëls feest was in dit opzicht een voorbeeld van het wonen van Gods volk in de eeuwige loofhutten daarboven.

„Daar rusten zij en zijn in vrede, en leven eeuwig zonder zorg." — „Geen dorst of honger zal hen kwellen. De eeuw van lafenis is daar." — , , 't Gebeente zal groenen, de Sabbat verschijnt, als 't lijden verdwijnt.' — Eens kan m' in alle hemelskoren, De woorden der verlossing horen: „De Heere heeft alles welgemaakt. Ja! welgemaakt door al het leven. En wel in angst, in pijn des doods." — Als een moeder droeg Hij mij. Hij trok mij op uit iedere diepte. Hij droeg mij door de duisternis der aardse lusten; Voorbij des satans steile kusten, En doet mij nu voor eeuwig rusten, In 't Eden, waar geen nacht meer is."

A. D. v. d. K. te W.-V. vraagt mij eens iets mee te delen over de naamgeving bij de Israëlieten. Hij schrijft verder: In Luk. 1 : 61 lees ik, dat de buren en familie verbaasd waren, dat Zacharias zijn zoon Johannes noemde, want ze zeiden: Er is niemand in uw maagschap, die met die naam genoemd wordt."

Lees ik echter de geslachtsregisters, dan valt mij op, dat er in families bijna niet dezelfde naam voorkomt."

Antwoord: Laat ik met het laatste beginnen.

Matthew Henry merkt op, dat er geen voorbeeld in de Schrift te vinden is, dat een kind de naam van zijn vader moet dragen. Wellicht was dit een gewoonte, die later onder de Joden in zwang kwam, zoals nu bij ons, waarmee men bedoelde de vader te eren.

Nu iets over de naamgeving in 't algemeen.

Onder Israël had de naamgeving van het kind oorspronkelijk plaats bij de geboorte. Later voor het jongetje bij de besnijdenis, zoals blijkt uit Luk. 2 : 21 en voor het meisje waarschijnlijk met de spening.

De moeder had bij de keuze van de naam grote invloed. Zoals ook nu had zij ook vroeger macht naar binnen en invloed naar buiten. Vandaar dan ook, dé telkens terugkerende uitdrukking in de Schrift: „En zij noemde zijn naam enz."

Sommige namen werden gegeven om het wezen van de persoon uit te drukken. Ik denk aan „Eva" d.i. moeder aller levenden, aan Noach d.i. rustaanbrenger.

Andere namen werden aan God ontleend b.v. „Israël" d.i. vorst Gods, Jonathan d.i. de HEERE heeft gegeven. Nathanaël d.i. God heeft gegeven.

Weer andere namen duiden aan verandering van levensomstandigheden. Zo werd Abram, wiens naam betekent: verheven vader, veranderd in Abraham d.i. vader der menigte. In sommige kringen geeft men bij voorkeur Bijbelse namen. Voetius achtte dit niet verkeerd, mits men maar geen namen gaf, die aan God of Christus toekomen.

Men ; achte zich ook voor namen als Beëlzebul, Dagon, Judas, Kain enz.

De Joden kiezen bij voorkeur Oud-Testamentische namen, terwijl de Roomsen hun kinderen bij de doop vaak de naam geven van de „heilige", op wiens dag het kind geboren wordt.

Onze Geref. vaderen dachten anders en achtten de natuurlijke naam niet verkeerd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen