Rumoer om ons Psalmboek

Geen onruststokers

(13.)

In het vorige artikel is op principiële gronden aangetoond, waarom de tegenstanders van de korte zingtrant en de nieuwe berijming tegenstanders waren en dat verklaarde ook de felheid van hun actie. Nu mag men daar niet de conclusie uit trekken, dat die tegenstanders onruststokers waren. In geen geval. Het waren geen mensen, die land en steden verontrustten, maar mensen, die de liefde van God en de naasten, als de vervulling der wet aanmerkende, niets meerder begeer-

den, dan om onder een Christelijke en vrijheidslievende regering een stil en gerust leven te leiden, vol van eerbaarheid en godzaligheid. Het waren mensen, die zich ten allen tijde gereed hielden om aan bevoegde rechters, zowel van hun geloof en hoop als van hun burgerlijk verkeer rekenschap te geven; niet twijfelende of redelijke en bescheiden lieden, die de waarheid liefhebben en de H. Schrift tot een richtsnoer van hun daden stellen, zullen hun gehouden gedrag billijken, daaraan het zegel hunner goedkeuring hechten en zelfs landlieden prijzen, bij wie toch de goede naam zowel als bij de groten der aarde meer waard is dan welriekende olie.

Wanneer al de stukken voor de dag werden gehaald, die op hun verrichtingen betrekking hebben, dan zou daaruit de oprechtheid van hun handel blijken en dat ze niet anders gedaan hebben dan hun plicht van hen kwam te vorderen.

Zelfs zullen de laagste trappen, waarop zij in de samenleving staan, voor hun onschuld pleiten. Eenvoudige landlieden zijn immers te onkundig om in de kerk ketterijen en te gering om in de regering scheuringen te kunnen stichten.

„Wij hebben, zo schrijft K. de Korte in het eerder genoemde boekje, „een afkeer van alle onrustige geesten die in onze godsdienst, welke van afgoderij en bijgeloof gezuiverd is, naar verandering staan, of die zich wederom aan die gevaren zouden willen bloot stellen, welke zij onder een Goddelijke medewerking zo roemruchtig ontworsteld zijn.

Want schoon wij in het platteland zijn opgevoed, hebben wij desniettegenstaande verstand genoeg om onderscheidenlijk te begrijpen, dat God het land om de kerk zegent en dat een volk, naar mate het van God rechte begrippen vormt en overeenkomstig die rechte begrippen wandelt, ook naar evenredigheid de Goddelijke zegen mag inwachten. Dat een land zonder een wilvaardige en volvaardige onderwerping aan een recht en wettig gezag, dat onder God zijn oorsprong en voortduring alleen aan het volk verschuldigd is, onmogelijk kan bestaan en dat wij om die reden en niet zo zeer uit vreze dan wel om der consciëntie wil, - onder de eersten zouden wezen, om zulke eerlijke, vrome en welgeaarde bestierders en voorstanders in kerk en burgerstaat te verdedigen, hun de verschuldigde eer, liefde en hoogachting te betalen en hen beschouwen als de navolgers der opperste Wijsheid, door Welke de koningen regeren en de vorsten gerechtigheid stellen en uit kracht dier opvolging verfoeiers van alle eigenwillige godsdienst en goeddunkelijke regering verachters van alle onderdrukkingen, snode bedenkingen en verborgen aanslagen, maar najagers van het heil des volks en handhavers van wetten, die in de rechtvaardigheid en heiligheid van den Opperregeerder zijn gegrond en de goedkeuring van een vrij en onafhankelijk volk hebben weggedragen. Onder hoedanig een regering de harten van alle welgestelde en deugdzame mensen zich tot de loffelijkste doeleinden zullen verenigen en zullen zulke opzieners en dienaars van het gemene wezen als de adem hunner neus liefhebben."

Zo schreef K. de Korte in 1778 toen hij om het rumoer om ons psalmboek in de gevangenis te Middelburg zat. En daar onder de tegenstanders vele van Gods kinderen waren, mogen we veilig aannemen, dat dit hun gedachten waren. Men kan toch heus niet zeggen, dat dit klinkt als de taal van onruststokers. Deze aantijging wijzen we dan ook ver van ons af.

Geachte lezers en lezeressen, reeds al te lang hebben we uw welwillende aandacht met dit onderwerp bezig gehouden. Thans zullen we ons dan ook haasten, deze serie te beëindigen.

Dat de onderlinge eensgezindheid en broederlijke liefde bij ons moge blijven, wat er op staatkundig of godsdienstig gebied ook gebeuren moge.

En dat de psalmen, nieuwe of oude, met korte of lange zingtrant tot wezenlijk nut en algemene stichting van Gods kerk in deze landen de godvruchtige zanger des te krachtiger in de geest opleiden tot de zalige ge-westen der onsterflijkheid, al waar geen zon of maan enig schijnsel geven zullen, maar in welke door de heerlijkheid des Heeren verlicht, de zegevierende kerk onder de opheffing van het Lied des Lams, eens zal weergalmen van de nimmer eindigende Halleluja's.

Dat ook wij daar eens onze stemmen mogen paren aan het gezang der vrolijke reien van de geheiligde troongeesten, dat geslachte Lam eeuwig lof en dank met citeren en gouden violen vol reukwerk mogen toezwaaien, in afwachting van die grote dag, welke de afwisseling der tijden besluiten zal, om alsdan met ziel en lichaam ons voor altoos te mogen verlustigen in de dienst van Hem, Die Zijn volk met vreugde zal doen drinken uit de fonteinen des heils en hen zal te eten geven van de Boom des Levens, Die in het midden van het Paradijs Gods is.

Geve de Heere, dat wij als broeders en zusters eendrachtig mogen samenwonen. Dat die band van liefde en vrede saam verbonden houde om als Sions zangers en speellieden een éénstemmige toon aan te heffen, die den hogen God ter ere klinke.

EINDE.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen