Van het zendingsveld

(28.)

Een weg van lijden.

Door roomsen en protestanten was al ruim een eeuw onder de Roodhuiden in Noord-Amerika gearbeid, maar de resultaten waren meest bedroevend, zó zelfs, dat iemand uitriep: „Heidenen zijn ze en heidenen zullen ze blijven." Zes jaren lang had die persoon gewerkt zonder vrucht te zien. Hoe vaak moet uitgeroepen worden: „Wie heeft onze prediking geloofd? " Gezucht wordt menigmaal dat het een ploegen op rotsen is.

Wanneer de roeping, lust en ijver aanwezig zijn bij een zendeling, dan is dat gróót, maar het eigenlijke werk moet dan nog beginnen, met al de teleurstellingen, moeiten en gevaren. Maar gelukkig, dat niemand verantwoordelijk is voor de vruchten. Paulus wist dat ook; planten en natmaken is het werk van mensen, maar de wasdom moet God geven.

Spangenberg, die we de tweede stichter der broedergemeente kunnen noemen, daar door zijn toedoen veel misbruiken zijn weggenomen, smeekte om zendelingen voor de arme Indianen. Zijn roep om hulp vond gehoor bij de jeugdige Henry Rauch, die naar het verre land vertrok.

Na veel wederwaardigheden kwam hij in een plaats, gelegen in de staat New-York. Om in zijn onderhoud te kunnen voorzien, werd hij huisonderwijzer bij een blanke. De tijd, die hij over had, gebruikte hij om de Mohikanen, een stam der Indianen, te onderwijzen. En er w& s wat te onderwijzen! Hoe verschrikkelijk ging het er naar toe. Hoe verslaafd waren ze aan de drank. Engelse kolonisten waren begonnen om brandewijn in te voeren. Dit „vuurwater", zoals de Indianen het noemden, had veel ellende teweeg gebracht. Wat brengt dronkenschap al met zich mee: doodslag, ontucht, diefstal, gewelddrijverij!

In deze verwilderde toestand vond Rauch die mensen. Was het niet om ver weg te lopen? Weg uit het sodom der zonde ? Maar neen, de moedige man bleef en ging aan het werk. Slechts heel langzaam kwam verandering. Het Woord des Heeren is krachtig en scherpsnijdender dan enig tweesnijdend zwaard. Enkele van de goddelooste Indianen werden krachtig tot God bekeerd. In Februari 1742 werden ze gedoopt en op 't einde van dat jaar was er een gemeente van 31 leden.

Deze bloei kon satan niet gedogen. Er moest iets gevonden worden om het werk Gods uit te roeien. En de moordenaar van den beginne heeft veel pijlen op zijn boog. Hoe kon hij hier het beste zijn slag slaan? Wel, de handel in brandewijn werd steeds minder, 't Ging net als eenmaal in Efeze: er werden schier geen tempeltjes van Diana meer verkocht, 't Was Paulus zijn schuld. Hier was zendeling Rauch de oorzaak dat de handel verliep. Rauch moest dus weg. De regering van de staat New-York werd bewerkt om Rauch te verjagen. En 't lukt. In 1746 moet hij uit de staat vertrekken. Maar gelukkig, hij is geen eenzame balling. De gelovige Indianen volgen hem. Een nieuwe nederzetting wordt gesticht in de buurt van Bethleheiri, in Pennsylvanië. Genadehut is de naam.

En zie nu wat een ijver, moed en werklust! Drie jaren later zijn er verscheidene molens gebouwd, er zijn scholen geopend voor de steeds groter wordende gemeente.

Helaas, ook hier zou de rust niet lang van duur zijn. Als in 1754 de Frans-Indiaanse oorlog gaat woeden, gaat het oorlogsvuur de nederzetting niet voorbij. Dan weer komen de Fransen aanvallen, even later zijn het Engelsen die hun slag komen slaan. De bloeiende plaats gaat in vlammen op en de Christen-Indianen moeten vluchten.

Weer drie jaren later is een andere stad verrezen, Naïn genoemd, waar een zestal jaren lang rust en welvaart heersen.

En... het verhaal wordt eentonig: in 1763 moeten ze weer verhuizen, vanwege de algemene opstand der blanken tegen de Roodhuiden. David Zeisberger wordt de leidsman van de dolende kudde. Eerst wordt Vredehut gebouwd, doch door bedrog met de eigendombewijzen wordt men gedwongen elders te gaan wonen. En nog geeft men de moed niet op. Zeisberger brengt zijn volgelingen over de Ohio, waar een dorp, Schoonbron, wordt gebouwd. Later komt er nog een dorp, dat de „oude" naam Genadehut krijgt. In 1776 woonden hier 400 Christen-Indianen, welk getal nog telkens toenam.

Tot overmaat van smart werden de bloeiende dorpen gewikkeld in de Amerikaanse vrijheidsoorlog. De Engelsen beweerden dat Zeisbergers volgelingen de Amerikanen hadden geholpen. Er was geen woord van waar, maar het hielp niet, al betuigden ze hun onschuld. Het slot was diep treurig. De dorpen werden verwoest, de inwoners verdreven en de leiders werden voor het gerecht gebracht. Een grote groep Indianen, door honger gedreven, ging naar de verwoeste dorpen terug, om nog wat voedsel bijeen te zamelen. Bij Genadehut werden de arme mensen door Amerikaanse soldaten neergeslagen. Ze beschouwden de uitgehongerden als Engelse spionnen en met deze wordt in de oorlog korte metten gemaakt.

Welk diepgaand leed, welk een weg van lijden!

P.S. In nummer 26 „Van het Zendingsveld" werd opgemerkt, dat de woorden onder de schilderij „Dit deed Ik voor u; wat deedt Gij voor Mij? " graaf Zinzendorf diep in het hart grepen.

De lezers hebben wellicht wel begrepen, dat ik dit als een feit, dat gebeurd is, heb weergegeven en geenszins instem met het opschrift dat Zinzendorf las. „Dit deed Ik voor u" geldt niet voor elk persoonlijk die dit leest.

Een soortgelijk geval las ik in „Een diamant door God geslepen", waarin Sara Diamant (een Jodin) bij het zien van een kruisbeeld (ik .meen in N. Brabant) tot overtuiging kwam. En toch weten we hoe het tweede gebod luidt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen