VOOR ONZE Militairen

Wanneer de lezers dit artikeltje lezen dan is voor sommigen het jaar bijna ten einde en voor onze jongens in Indië is het nieuwe jaar reeds begonnen. De Oudejaarsavond is een weemoedige avond. Daar gaat iets van ons scheiden. We sluiten iets af. Daar is een jaar vervlogen wat nooit meer terug keert. We mochten het jaar 1949 aanvangen maar velen van ons hebben het einde niet mogen beleven. Daar zijn verscheidene van onze jongens, die in de kracht van hun leven door de onverbiddelijke dood zijn weggemaaid. Ook zij keren nooit meer terug. De dood eiste hun leven op. Zij hebben in het afgelopen jaar het tijdelijke met het eeuwige moeten verwisselen. En wij leven nog jongens. Wij leven nog in het heden van genade. We leven nog in de welaangename tijd. De tijd is voor ons nog niet afgesloten. Toch staan we allen een jaar korter bij de poorten des doods. Zijn we beter dan hen die vielen? De vraag stellen is haar beantwoorden. Wij hebben toch alles verbeurd door de zonde en we hebben nergens geen recht of aanspraak op. Wat genieten we dan nog een voorrechten! Een vol jaar kwam de Heere ons te dragen en te verdragen. We leven nog in de mogelijkheid van zalig te kunnen worden. Hij liet Zijn Evangelie ons nog wekelijks verkondigen, hetzij door het gepredikte Woord dan wel door de geschriften onzer Oudvaderen. Wat hebben we met al die roepstemmen en goedertierenheden des Heeren gedaan? We moeten afrekenen jongens, want het jaar is om. Een jaar is weer verzonken in de eeuwigheid en we weten wel, in de eeuwigheid is er geen tijd meer. De engel zwoer bij Dien, Die leeft in alle eeuwigheid, dat er geen tijd meer zijn zal. Deze eed des engels wordt ons aan het eind van ieder jaar in herinnering gebracht. En nu is het zo, wij snellen de eeuwigheid tegemoet.

Ieder mens van nature vliegt naar zijn eeuwig verderf, want hij is gevonnist met het oordeel des doods. Dit vonnis is uitgesproken over ieder natuurlijk mens, doch God heeft in Zijn grote lankmoedigheid dit vonnis nog niet uitgevoerd.

Wat een verschil jongens met het volk des Heeren. Voor hen predikt de vergankelijkheid des levens, de ras naderende eeuwige heerlijkheid. Wat een verschil hè? Dat is toch wel waard dat we daar eens even stil bij mogen staan. Want van tweeën één, de jaarwisseling plaatst ons voor het oordeel Gods, öf zij predikt ons de eeuwige zaligheid. De grote vraag voor jullie en mij is dus, waarheen is onze reis? Voor die vraag worden wij bij uitstek op Oudejaars-avond geplaatst. Nog enkele uren en daar vangt een nieuw jaar aan, maar in welke richting ? Zullen we onze reis voortzetten ? Het oude jaar is nog niet om en daar is maar één schrede tussen ons en de dood. Zullen we de reis nog voortzetten tot eind 1950 ? Zal onze reis voorspoedig' zijn, zonder rampen, ziekten of ongelukken? Zal er vrede of oorlog zijn? Voorspoed of tegenhcden? Zullen wij in al de ellenden der wereld een verberging vinden? Weet je waar dit van afhangt? Van onze verhouding tot God. Het komt er op aan jongens, of wij in dit leven deel hebben aan Christus, want hebben we geen deel aan Christus, dan zijn we nog in Adam en dan zijn we de dood en het verderf onderworpen. Uit jullie brieven heb ik kunnen lezen dat velen met indrukken in de consciëntie rond lopen, doch wat een groot voorrecht dit is te achten, dit is echter geen deel te hebben aan Christus. Deel te heb

ben aan Christus jongens, is een zaligmakende vereniging met Hem. Het wordt wel eens vergeleken met de ihënting van bomen. Wanneer een landman zo'n inenting verricht, dan neemt hij een levende loot en plaatst die op een levende stam. Zo geschiedt het in de natuur. Maar de vereniging met Christus is een tegennatuurlijke inenting. Daar wordt een dode zondaar ingeplant in de levende Christus. Dat is voor het verstand niet te Verklaren, doch God is wonderlijk in Zijn werken.

We keren terug tot het oude jaar. Het is een dag van herdenken. We hebben weer een jaar vol gemaakt Met wat? Het was een jaar vol van dagen, waarvan geschreven staat, dat elke dag genoeg heeft aan zijn Zelfs kwaad. Een jaar is vol gemaakt met zonde en ongerechtigheid. Met gedachten, woorden en werken kwamen we al de geboden Gods te vertreden. We hebben onze schuld vermeerderd, niet tegenstaande de Heere ons verzorgde, en zelfs nog kwam te zegenen. Toch heeft de mens, de zondige mens zijn knie niet willen buigen. Toch jongens komt hier een eind aan. Eens zal de afrekening komen en wie onzer weet hoe spoedig. Daar komt een tijd jongens, dat wij van al ons doen en laten, rekenschap zullen moeten geven. Daar zal geen ontkomen zijn. We kunnen hier nog wel eens uitvluchten zoeken, maar dat zal dan volkomen uitgesloten zijn. Rekening houdende met dit alles, moeten we dan 1950 weer beginnen zoals we 1949 zijn geëindigd ?

Het jaar 1949 is voor een ieder onzer niet hetzelfde geweest. Vele mannen, vaders, zonen en verloofden keerden na een langdurig verblijf in Indië weer terug tot hen die hun lief en dierbaar zijn. Anderzijds zijn er dit afgelopen jaar ook weer velen vertrokken naar dit verre land. Ik weet zeker jongens in Indië dat je gedachten op oude jaar wel vermenigvuldigd zijn. Je zult ih gedachten wel vertoefd hebben in de kring waar je eigenlijk thuis hoort. Ook omgekeerd zal dit wel het geval zijn met de ouders in Nederland wier zonen in Indië vertoeven. Wat gaat er in Uw hart om ouders, die dit jaar een zoon hebben moeten missen door de onverbiddelijke dood? Ik weet uit ervaring wat het zeggen wil, een zoon te moeten missen. Wat zijn de gedenkdagen dan toch moeilijke dagen voor ons vlees. Zeker, daar gaat geen dag voorbij of ge denkt aan hem, doch levendiger en intenser spreekt Uw verlies op die bijzondere dagen.

De Heere mocht ons troosten in dat zeer zware verlies. Het is alles om der zonde wille ouders, dat ons dit overkomen is, want de Heere doet geen onrecht. We mochten eens winst leren behalen uit ons verlies.

Nog enkele uren en we vangen het nieuwe jaar aan. Tot Wien zullen we ons voor de toekomst wenden? Zonder hope gaat Gods volk de toekomst niet in.

De Heere ga met jullie het oude jaar uit en het nieuwe in. Je ziel mocht Hem eens leren aankleven als de gordel van een man kleeft om zijn lendenen. Laten we op mensen ons vertrouwen maar niet stellen want dan zullen we beschaamd uitkomen. Onze bede in het nieuwe jaar mocht zijn: „Maar mij aangaande, het is mij goed nabij God te wezen; ik zet mijn betrouwen op de Heere Heere, om al Uwe werken te vertellen. Vele hartelijke groeten van

„KRIJGSMAN".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen