GEWIJDE GESCHIEDENIS O.T.

„Het Boek Ruth".

In het bock Ruth dat uit vier hoofdstukken bestaat, worden we bekend gemaakt met het familieleven van enige voorouders van David.

Wie de schrijver is weten we niet, sommigen houden er Samuël voor, anderen menen dat deze geschiedenis geschreven is onder de regering van koning David.

Omdat in hoofdstuk vier een geslachtsregister wordt genoemd, komt het ons zeer waarschijnlijk voor dat het boek Ruth ons verplaatst in de tijd van Gideon toen er honger in het land was vanwege de vernielzucht der Midianieten.

De hoofdpersoon is een Moabietische weduwe, die onder de wondere leiding van Gods Voorzienigheid met het volk van Israël in aanraking is gekomen en de toevlucht heeft gezocht onder de vleugelen van Israëls God.

We worden verplaatst in een tijd van oorlogen en geruchten van oorlogen.

De hand des Heeren drukte zwaar op Israëls volk.

Een echtpaar, Elimelech en zijn vrouw Naomi met twee zonen Machlon en Chiljon zoeken het oordeel te ontlopen en gaan naar Moab, het land van de bastaard, die geen kastijding kent.

Hoewel Elimelech een mooie naam draagt, welke betekent: „Mijn God is Koning", durft hij zich toch niet aan die Koning toe te vertrouwen.

Over de man wordt weinig gesproken, de volle aandacht wordt gevraagd voor Naomi, die een godvruchtige vi'ouw was en in een weg van kastijding weer wordt teruggebracht in het land Israëls.

Hoewel het niet de bedoeling was om zich in Moab te vestigen, doch slechts als vreemdeling te verkeren, duurde het toch tien lange jaren eer Naomi terugkeerde.

De Heere heeft haar pijnlijk getroffen.

Haar zonen zoeken heidense vrouwen.

De Heere neemt eerst Elimelech en straks ook Machlon en Chiljon door de dood weg.

Naomi blijft nu, zelf weduwe geworden, met twee jonge weduwen over.

Als hun bezittingen zijn opgeteerd, en een gerucht tot hen doordringt, dat God Zijn volk heeft bezocht en aan de hongersnood een einde is gekomen, besluiten ze gezamenlijk naar Bethlehem te gaan.

Het is voor de zwaar beproefde Naomi een oorzaak van blijdschap dat haar beide schoondochters besloten hebben met haar mee te gaan.

Op de grenzen van Moab stelt zij hen echter op een zware proef.

In hun eigen land zijn er voor jonge mensen nog wel toekomstverwachtingen, maar als ze meegaan met een arme schoonmoeder naar een voor hen vreemd land, dan is er weinig te hopen.

Hoewel zeer bedroefd, besluit Orpa terug te gaan en neemt afscheid van Naomi en Ruth.

f)e betrekking tussen 'Naomi en Ruth is van die aard, dat er van scheiden geen sprake kan zijn.

Ruth mag door genade een keuze doen, die haar nimmer zal berouwen.

Wij bewonderen hier de leiding van Gods Voorzienigheid die alle dingen zo bestuurt, dat niet alleen een godvruchtige vrouw, maar ook een gekende uit de heidenen geleid wordt op een weg die hun tot eeuwige zegen strekken zou.

Aandoenlijk is het. als die twee vrouwen straks de poort van Bethlehem binnen gaan.

De vrouwen van Bethlehem zijn met deernis vervuld als ze de vroeger welgestelde Naomi berooid zien wederkeren.

derkeren. Met smart geeft zij getuigenis dat zij van het rechte pad is afgegaan, maar dat de Heere na smartelijke kastijding haar weer tot haar eigen volk heeft teruggebracht.

bracht. „Vol toog ik weg, maar ledig heeft mij de Heere doen wederkeren."

Zij ziet haar weg in hoger licht.

Dat weggaan was een zondige daad van Naomi, „vol toog ik weg", maar dat wederkeren was een daad Gods, „ledig heeft mij de Heere doen wederkeren."

Wat is de Heere trouw in Zijn leidingen mot Zijn volk.

Neen, Hij spaart geen vlees en de kastijding is geen zaak van vreugde, maar van droefheid.

Toch is een kastijdend God een liefhebbend God. Het is te betreuren dat een kind van God gaat wonen in het land van een bastaard.

Van Moab zegt Jeremia: „Hij is van zijn jeugd aan gerust geweest en heeft op zijn heffe stil gelegen en is van vat in vat niet geledigd."

Toch kan de Heere een Moabitische weduwe uit Moab trekken, omdat haar naam geschreven is in het boek des levens des Lams.

Maar dan moet zij niet alleen op de akker van Boaz in zijn stoffelijke zegeningen delen, maar in de poort van Bethlehem in een huwelijks verbond met dien Coël en Losser worden opgenomen.

Zo wordt ze ingevoegd in de heilige linio en voorbereid om straks met het ware geestelijke Israël in het Kanaan des hemels aan te zitten met Abraham, Izak en Jacob.

Onder de instelling des Heeren behoorde de lossing (Lev. 25.)

Wanneer iemand verarmd was en zijn bezittingen had moeten verkopen, moest de persoon die hem nabestaande was, die verkochte bezittingen lossen. Zulk een persoon heette: Goël, bloedverwant of Losser.

Had iemand geen Losser dan kreeg hij in het jubeljaar zijn bezittingen weer terug.

Het land van Elimelech was verkocht en zou pas in het jubeljaar worden teruggegeven, tenzij er een bloedverwant was, die het voor de familie zou kopen.

In het boek Ruth wordt ook gesproken over het Leviraats huwelijk.

Het was in Israël een verschrikkelijke zaak als iemand geen kinderen naliet, waardoor zijn naam werd te niet gedaan.

Daarom bestond er een verplichting voor de broeder van een kinderloos gestorven Israëliet, de achtergebleven weduwe te huwen.

De naaste bloedverwant moest dus het land van Elimelech lossen en de weduwe, in dit geval Ruth, huwen. In bruidsgewaad gaat Ruth op aandringen van Naomi naar de dorsvloer van Boaz.

Haar begeerte maakt zij kenbaar.

Er blijkt echter een nadere bloedverwant te zijn.

Die nadere bloedverwant wil wel het land lossen, maar niet de weduwe huwen.

Onder getuigen van de oudsten der stad aanvaardt Boaz de lossing en tevens Ruth.

Een schatrijke man trouwt een arme heidense weduwe.

Zo trouwde Boaz niet Ruth, uit welk huwelijk Obed werd geboren, de grootvader van koning David.

Zo werd Ruth opgenomen in de heilige linie en is ook uit haar de ware Losser, de ware Messias geboren. Wat is het wonder groot als een vreemde betrekking heeft op Gods ware volk en komen mag tot die onberouwelrjke keuze: „Uw volk is Mijn volk en Uw God is mijn God." .

Maar dan moet ook de meerdere Boaz onze Goël zijn geworden.

pan moet in een weg van recht die persoon ons worden geschonken en wij door het dierbare geloof Hem omhelzen en onder Zijne vleugelen schuilen.

Dan mogen we zelfs in een jammerdal, wel getroost leven om straks zalig te sterven met de lofzang op de lippen: „Ik weet, mijn Verlosser leeft."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen