Van het Zendingsveld

(22.) Zending' In het hoge Noorden I.

Ten Noorden van Amerika ligt in de onherbergzame Poolstreek het grootste eiland van de wereld. Het is Groenland, bijna zeventig maal zo groot als ons land.

Dit eiland beantwoordt echter niet aan zijn naam, want het is helemaal niet groen. Het binnenland is één uitgestrekt ijsveld, hier en daar stijgende tot 3000 m hoogte. Geweldige ijsstromen glijden met een snelheid van 20 m per dag naar de zee af, waar ze verbrokkelen en waardoor ijsbergen ontstaan, die door de stromingen der zee overal heen gedreven worden. Slechts de westkust is bewoond en de bevolking zou, zonder de aanwezigheid van zeehonden, geen bestaan kunnen vinden. Het klimaat is ruw en de temperatuur is zeer laag, zodat de bewoners wel gehard moeten zijn en extra gekleed om het er te kunnen uithouden.

In 986 stichtte Erik de Rode, een balling van IJsland, er twee kolonies, die onder het bestuur van Noorwegen kwamen. Na enkele eeuwen vielen deze kolonies in handen van de Eskimo's, de oorspronkelijke bewoners, zodat de band met Europa geheel ging verdwijnen. Toen de bekende ontdekkingsreiziger Davis tussen 1585 en 1587 de westkust bezocht, vond hij geen spoor meer van Europeanen, wel overblijfselen van hun woonplaatsen op de vruchtbare plaatsen rondom de fjorden (diepe zeeinhammen).

Dit verafgelegen, gure en koude land zou de plaats zijn waarheen de 3e Mei 1721 een schip koers zette vanuit de Deense hoofdstad Kopenhagen. Het had heel wat voeten in de aarde gehad eer het zover was. De koning van Denemarken moest voor het plan gewonnen worden en geldelijk de zaak steunen, 't Was een tweevoudig' plan. Aan boord bevonden zich 46 kolonisten, die proberen zouden om handelsbetrekkingen aan te knopen met de bewoners van Groenland. Dat was de éne zaak. En de andere, wat voor ons doel het belangrijkste is: onder' de opvarenden bevond zich ook een predikantengezin.

Over dit laatste moeten we 't nu hebben.

De predikant, Hans Egede, was een Noor van geboorte, maar had gestudeerd in de Deense hoofdstad. Reeds vroeg, op 21-jarige leeftijd, werd hij als dominee bevestigd te Vaagen, een vissersdorpje. Hij trad in het huwelijk met Geertruida Ras. Met ijver werkte hij onder de vissersbevolking, maar al spoedig werd hij aangegrepen door een begeerte om naar Groenland te gaan. Hij had geschriften gelezen over Deense en Noorse nederzettingen op het grote eiland, die nogal optimistisch in zijn oren klonken. Verbeeld je, 280 nederzettingen, waaronder twee steden en een 14-tal kerken! Dat was gewéést, maar hoe was het nü? Egede werd erg benieuwd naar die mensen ginds. Hij zou ze zo graag willen opzoeken om hun het Evangelie te brengen en om de inboorlingen ook de heilsweg bekend te maken. Hij overlegde en bad en hield lange tijd zijn plan geheim, totdat hij tenslotte begon te schrijven: „Een plan voor Groenlands bekering en verlichting."

Toen dit geschrift uitkwam, moest je zijn gemeenteleden horen! Welk een dwaas plan had nu de dominee toch. Van alle kanten kwam de critiek los. 't Was een onzinnig werk dat hij doen wou. Zelfs Hans' vrouw kon er geen enkel goed woord over zeggen. Met z'n allen probeerden ze de predikant tot andere gedachten te brengen. En wel zes jaren werd de uitvoering van het plan tegen gehouden. Toch, Egede kon het gaan naar Groenland maar niet van zich af doen. Hij raakte Groenland niet kwijt, ondanks de bittere tegenstand van zijn vrouw. Daar kwam nog bij, dat de Heere met kracht op zijn ziel bond, wat geschreven staat in Matth. 10 : 37: Die vader of moeder liefheeft boven Mij, is Mijns niet waardig; en die zoon of dochter liefheeft boven Mij, is My'ns niet waardig."

Van dat ogenblik kwamen er in de gemeente Vaagen allerhande moeilijkheden, die Geertruida tot nadenken brachten. Zij ging de Heere vragen wat Hij daarmee toch te zeggen had. En zo langzaamaan werd zij overreed van de ernst van het plan en tenslotte werd zij al even geestdriftig voor het zendingswerk als haar man. De Heere neigt de harten als waterbeken.

Wat een blijdschap voor Egede!

Hij legde nu zijn werk neer in het vissersplaatsje en vertrok naar de Deense hoofdstad. Maar wat wachtte hem daar veel werk om het zover te krijgen dat ze de reis konden aanvangen.

Eindelijk, na enkele jaren van bespreking hier en bespreking daar, en na het inzamelen van voldoende geld, kon tot de reis worden besloten en kozen ze de 3e Mei 1721, zoals we gezien hebben, het ruime sop.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen