VAN HET Zendingsveld

(15)

Volkomen mislukt.

Langer konden de ballingen op het vastland niet blijven, maar hoe moesten ze weg zien te raken? Zou er ooit een geschikt ogenblik aanbreken? Hoe zagen ze uit naar een kans om dit oord vaarwel te zeggen!

Eindelijk kwam er een lichtpuntje in hun donkere toestand. Een schip, dat naar Frankrijk moest, lag in de buurt aan de wal. Maar... was dat wel een vaartuig om de oceaan over te steken? Was het geen roekeloosheid? Maar 't móést! Hier blijven kon ook niet. Dit schip was misschien het laatste redmiddel wel. Het kon ook het middel zijn dat hen in de dood dreef.

Er was evenwel niet veel tijd om te wikken en te wegen, en daarom werd besloten zee te kiezen. Na een tijdje gevaren te hebben, durfde een vijftal mannen met het schip niet meer mee. Liever gingen ze in een open boot verder dan op het wrakke vaartuig blyven. Hadden ze 't maar niet gedaan. De open boot viel een tijdje later in handen van de wrede Villegagnon. En hoe droevig was het lot van de bemanning. Vier mannen werden als ketters veroordeeld tot de doodstraf. Waarschijnlijk heeft de vijfde inzittende zijn geloof afgezworen en zodoende zijn leven mogen behouden.

Een verschrikkelijke dood moesten de „ketters" ondergaan. Ze werden gevoerd 7iaar een overhangende rots boven een afgrond. Eén duwtje en... verpletterd lagen ze neer in de diepte.

Hoe ging het ondertussen met de bemanning op het slechte vaartuig? Allertreurigst. Niet alleen wa3 er elke dag het gevaar van vergaan, maar ook de voedselvoorziening begon een woordje mee te spreken. Zo'n reis kon soms, wat de tijd betrof, maanden tegenvallen. Het voedsel raakte op. Zo lang mogelijk werd alles eerlijk verdeeld, totdat er tenslotte niets meer te verdelen viel. Zie de arme mensen daar kauwen op stukken leer! Zie ze daar jacht maken op ratten en muizen, die meestal op zulke schepen huisden! Wat eet een mens niet, als de maag maar blijft vragen om voedsel!

O, wat een blijde dag, toen de uitroep gehoord werd: „Land, land!" De hoop op een veilige aankomst werd weer groter. De moed werd weer verlevendigd en de honger knaagde zo wreed niet meer. En jawel, het mocht de bemanning gelukken het wankele schip aan land te zetten.

Welk een gewaarwording, weer te staan op de bodem van het vaderland! Als er reden was om God te danken, dan was het nü wel!

En toch, ook in Frankrijk werden ze nog geen rust gegund. Villegagnon trachtte vanover de oceaan de handen nog naar hen uit te strekken. Hij probeerde ze in Frankrijk nog gerechtelijk te vervolgen. Gelukkig liep dit op niets uit, zodat de snoodaard zijn haat ging koelen op de kolonisten die nog op het eiland Coligny waren. Wreed werden ze behandeld. Wie de kans zag om naar het vasteland te vluchten, deed dit. Onder die enkelen was de dappere Jan Boles, die in een Portugese nederzetting terechtkwam.

We moeten wel diep respect hebben voor deze Hugenoot, die onder de roomse Portugezen ging prediken de zuivere leer, gegrond op Gods Woord. Na de vele wederwaardigheden, die hij al had moeten meemaken, kwam hij kloekmoedig voor het Evangelie uit. Zijn grote kennis en zijn vlotte spreektrant kwamen hem goed te pas. Helaas! Zijn schone woorden, vol bezieling uitgesproken, behaagden de roomsen niet. Die welsprekende mond moest gesloten. Boles kwam in de gevangenis terecht, waar hij acht lange jaren moest vertoeven.

In het jaar, waarin Alva in ons land kwam, om de ketters uit te roeien (1567), werd Boles uit de gevangenis gehaald om de doodstraf te ondergaan. In Rio de Janeiro werd hij opgehangen.

„Veel wederwaardigheên, Veel rampen, zijn des vromen lot; Maar uit die alle redt hem God: Hij is zijn heil alleen."

Jan Boles was de ellende voorgoed te boven. Ondertussen was het fort op Coligny in handen der Portugezen gevallen. De kolonisten waren weggetrokken naar Frankrijk of gedood. Ook de verraderlijke leider wist in Frankrijk te komen. In 1571 stierf hij op vreselijke wijze.

Zo was dan het mooie opgezette plan helemaal op niets uitgelopen. Brazilië, het grote land in Zuid-Amerika, was voor de Protestanten verloren. Rome kwam er heersen tot op de huidige dag.

„Heilig zijn, o God, Uw wegen; Niemand spreek' Uw hoogheid tegen."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen