VOOR ONZE Militairen

Enige tijd geleden ontving ik van een jongen uit Indië een bi'ief, waarin hij mij het navolgende mededeelde. Daar waren wat protestante jongens en Roomse jongens bij elkaar en die jongens kregen het over het geloof. Ze konden het met elkaar niet eens worden. Bovendien konden ze de verschilpunten niet duidelijk en krachtig genoeg weerleggen. Ze voelden het beter aan dan dat ze hun gevoel onder woorden konden brengen. Ze waren over dat gesprek niet voldaan. Alles ging in goede harmonie, maar bevredigd waren de partijen niet. Ze zouden er later nog eens op terug komen. Krijgsman, wat zijn nu de verschilpunten tussen Roomsen en de Calvinisten?

Voor dat ik daar aan begin jongens, dan één ding vooraf. Je vraag is niet helemaal zuiver gesteld. Tussen Roomsen en protestanten is geen verschil. Beiden zijn in zonden ontvangen en geboren. Beider foto staat in Rom. 3. Ik moet dit even vooraf vermelden, omdat het verschil niet gezocht moet worden in de mens, maar in de leer.

Het gaat dus over de beginselen, en dan kan ik het niet anders zien, dan dat de Roomse beginselen door Gods Woord veroordeeld worden. Weer niet door de mens dus, maar door het Woord Gods. Ons verschil vloeit dus niet voort uit een haat tegen Roomse personen, doch nogmaals: het gaat tegen de Roomse beginselen. We hopen dit eens nader te bezien.

Bij het bestrijden van Rome's godsdienstige leerstellingen stellen wij het beginsel der Hervorming. Dit beginsel kunnen we in 3 korte formules uitdrukken en wel: Scriptura sola, fides sola en gratia sola. Dit wil zeggen: „Gods Woord alleen, het geloof alleen en de genade alleen."

Rome wil hiervan niet weten, doch stelt boven Gods Woord de uitspraak van de Paus, van de Kerk; Rome - stelt naast het geloof de goede werken. Willen wij dan niet weten van goede werken? Zeker wel jongens. Ook Gods Woord wijst op de noodzakelijkheid der goede werken, leest het slechts na in Jacobus, doch er is ten deze een groot verschil tussen Rome en de Reformatie.

Bij Rome gaan de goede werken voorop, moeten ze medehelpen om de genade te verkrijgen en zijn dus te beschouwen als verdienstelijke gronden ter verkrijging der zaligheid. Volgens Gods Woord kunnen de goede werken nimmer als oorzaak der zaligheid aangemerkt worden, aangezien de mens gerechtvaardigd wordt door het geloof, zonder de werken der wet (Rom. 3 : 28). De werken volgen dus op het geloof, zijn uit het geloof en van het geloof een gevolg, zodat het ware zaligmakende geloof zonder de werken een dood geloof is. Lees ook eens onze belijdenis des geloofs art. 24. Daarin lees ik dat werken, voortkomende uit de goede wortel des geloofs, goed en bij Gode aangenaam zijn, overmits zij alle door Zijne genade geheiligd zijn; hierentussen komen zij niet in rekening om ons te rechtvaardigen. Want het is door het geloof in Christus, dat wij gerechtvaardigd worden, ook eer wij goede werken doen. v Dus jongens eerst moet de boom goed zijn en dan pas kunnen we goede vruchten verwachten.

Die leer van goede werken doen speelt bij Rome een grote rol. Dat is ook een leer die bij de mens past. De mens wil graag zelf nog wat toebrengen aan zijn zaligheid. Zich l& ten zaligen wil de mens niet van nature. De leer van vrije genade gaat rechtstreeks in tegen het bestaan van de zondige mens. Wanneer God een mens overtuigt van zonde, dan is de eerste vrucht, jongens! dat hij aan 't werken slaat. Ja, in die eerste tijd kan hij zich daar best in vinden. De ouden zeiden: „Dat hij die eerste tijd wel zeven schoft per dag werkt." Dat ligt geheel in onze lijn. Zelf een handje mee helpen aan het verkrijgen van de zaligheid.

Maar daar staat geschreven: „Wanneer gij zult gedaan hebben al hetgene u bevolen is, zo zegt: wij zijn onnutte dienstknechten, want wij hebben maar gedaan hetgene wij schuldig waren te doen."

Zet dus je borst maar niet vooruit, als je eens een goed werk hebt gedaan, want je hebt maar gedaan wat je schuldig was te doen. Zo is dus alle roem in de mens uitgesloten. Dit is dus een groot diepgaand verschil met Rome.

Ook ons derde punt is een belangrijk onderscheid met Rome.

Rome leert, dat de genade is te verdienen en dat zelfs de heiligen als voorspraak kunnen dienen.

Volgens de Roomse leer, kan Maria de Vader bidden én de Zoon gebieden. Deze leer is door de Hervormers verworpen, omdat ze in strijd is met Gods Woord. Het Woord Gods leert ons, dat alleen door Gods vrije en souvereine genade, zonder tussenkomst van iets dat des mensen is, en zonder voorspraak van een heilige, de zondaar het geloof deelachtig wordt en de zaligheid verkrijgt. Ook het aanbidden van heiligen is in strijd met de wil Gods. Matth. 4 : 10: Toen zeide Jezus tot Hem: a weg, satan; want daar staat geschreven: e Heere Uwe God zult gij aanbidden, en Hem alleen dienen."

De heiligen voorspraak? Gods Woord zegt duidelijk dat Christus alleen de voorspraak is en dat er geen ander zijn kan. „Daar is ook een Middelaar Gods en der mensen, de mens Jezus Christus." Zo lees ik in 1 Tim. 2 : 5 en in 1 Joh. 2:1: Wij hebben een voorspraak bij de Vader, Jezus Christus, de Rechtvaardige." Hoe zou het ook mogelijk zijn jongens. De heiligen hebben geen kennis van onze noden. Jes. 63 : 16: Gij toch zijt onze Vader, want Abraham weet van ons niet en Israël kent ons niet." Wanneer wij de heiligen aanroepen dan doen wij iets wat ze zelf nooit hebben gedaan, ja zelfs verworpen hebben. In Hand. 10 : 26: aar Petrus richtte hem op, zeggende: ta op, ik ben zelf ook maar een mens. Nog vele bewijzen uit Gods Woord zijn aan te halen om hierdoor aan te tonen dat de Roomse leer hier volkomen faalt.

Ik weet wel dat wanneer wij met zulke bewijzen komen, Rome hieraan een andere uitleg heeft. Doch de aanhangers van Rome's leer bewijzen dit met daden. Hoeveel kerken, kloosters en altaren worden er niet gesticht ter ere van een heilige, vele dagen per jaar worden plechtig gevierd ter ere van een of andere heilige, hoeveel orden kent Rome niet voor monniken, nonnen allen genoemd naar een heilige. Men verlaat zich meer op de verdiensten van een heilige dan op de waardige verdiensten van Gods eigen Zoon.

Wanneer we een heel weinig kennis van zaken hebben weten we dat het zo bij Rome is gesteld.

Ik zou nog kunnen schrijven over de Paus en diens zgn. onfeilbaarheid. Wie is toch in staat om met Gods Woord in de hand, de onfeilbaarheid van een mens aan te tonen? Lees dan Zondag 44 maar eens, de allerheiligsten, zolang als zij in dit leven zijn, hebben maar een klein beginsel dezer gehoorzaamheid enz. Zolang de mens op aarde leeft is hij bevlekt door de zonde tot zijn laatste snik toe. •

Moet ik nog schrijven over het onderscheid wat er is tussen het Avondmaal en de mis? Ik geloof het niet. Hoe staat het met de beeldendienst? Weten we daar niets van? Lees dan toch je Catechismus jongens en wel Zondag 35. Daar staat het toch zo duidelijk en degelijk. Beter kan ik het jullie niet zeggen. Vooral vr. 98 waar men zich nog wel eens op beroept.

Ik wil mijn artikel besluiten door er op te wijzen dat tussen Rome en Dordt een diepe kloof ligt. Ik heb getracht in alle eenvoudigheid het grote principiële verschil aan te tonen tussen Rome en ons, die alleen voor Gods Woord buigen en niet voor de uitspraak van een mens, hoe hoog die ook moge staan, en welk een geestelijk gezag die zich ook moge toekennen. De Heere

beware jullie bij de oude, beproefde, bevindelijke waarheid die naar de Godzaligheid is. Jongens de hartelijke groeten van

„KRIJGSMAN".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen