VAN HET Zendingsveld

Licht en schaduw. (12.)

In de brief aan de Romeinen laat Paulus Tryfena en Tryfosa groeten, vrouwen, die in de Heere arbeiden. In de Bijbelse en Vaderlandse geschiedenis worden vrouwen genoemd, die grote invloed hebben gehad. Ook op het gebied van de Zending ontmoeten we vrouwen, die gezegende instrumenten zyn geweest tot verbreiding van de Evangelieprediking. De zuster van Bogaris in Bulgarije is reeds genoemd, en van Ludmilla, de vrouw van hertog Borsivoi in Bohemen, hebben we ook het een en ander vernomen.

Tot de kerstening van Polen heeft krachtig meegewerkt de vrouw van de Poolse hertog Miecislaw. Het was de Boheemse prinses Dambrowka, die sterk aan-

drong bij haar man om tot het Christendom over te gaan. Reeds in hun eerste huwelijksjaar kwam het zover en nu werden de onderdanen aangespoord om het voorbeeld te volgen. De Bijbel werd in het Pools vertaald en de eredienst geschiedde in de landstaal, tot grote verbittering van de Duitse priesters, die er op aandrongen op Roomse manier van het Latijn gebruik te maken en de Bijbel niet in handen van het volk te geven.

Ook ten opzichte van de Evangelieprediking onder de Russen treden weer vrouwen op de voorgrond.

De grootvorst Wladimir werd door invloed van zijn Godvruchtige vrouw, prinses Anna, en niet minder door zijn grootmoeder Olga, die ook Christin was, tot nadenken gebracht. De verschillende Godsdiensten werden door hem ernstig onderzocht en het gevolg was, dat de schaal oversloeg naar de leer van zijn vrouw en grootvader. Met zijn twaalf zonen liet hij zich te Kiev dopen. Vele Russen volgden hun voorbeeld. Welk een plechtig ogenblik, toen grootvorst Wladimir neerknielde aan de oever van de rivier! En zie, wat verder gebeurt! Met vereende krachten sleept het volk de afgod Peroun naar de oever van de Dnjepr. Een grote duw, en daar buitelt de afgod, door mensenhanden gemaakt, met een plons in de golven. „De Heere is God, de Heere is God!"

Helaas, ging het niet overal zó. Dit ondervond Adelbert, die in 982 bisschop van Praag in Bohemen was geworden. Een grote drang was in zijn hart om het Evangelie onder de heidenen in Pruisen te brengen. Hij voer naar Dantzig, gedreven door de liefde tot de blinde heidenen. Zijn schip liet hij terug brengen om zichzelf te dwingen te blijven waar hij was. Met z'n drieën trok hij het land door, op verschillende wijzen trachtend de bevolking te brengen tot het geloof in Christus. Langs de Pregel, in Oost-Pruisen, zongen ze nu eens in geestelijke liederen de rijkdom van het Evangelie, dan weer predikend en vermanend de afgoden te laten varen. Op bezielende wijze verkondigden ze het grote heil in Christus. Maar ach, inplaats van instemming te ontvangen, werd mishandeling hun deel. Verbittering bij de heidenen was het gevolg van hun ijverig werk. Toch hield Adelbert vol, ondanks allerlei ellende, ontbering en tegenwerking. „In gevaren van de heidenen, in gevaren in de stad, in arbeid en moeite, in waken menigmaal, in honger en dorst, in vasten menigmaal, in kou^ de en naaktheid."

Op zekere keer deed hij weer een poging om de leer van Christus ingang te doen vinden. Doch ditmaal ook geen stem en geen opmerking. Iets ergers! 't Zou Adelberts laatste prediking zijn. Een heidens priester, die bg de toehoorders stond, werd zo verbitterd, dat hij een speer greep en de trouwe zendeling dodelijk verwondde. Stervend bad Adelbert voor het zieleheil van zijn vijanden. Toen werd hij van zijn post afgelost (997.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen