Van het Zendingsveld

(5.)

De „duif" van Schotland. II.

Groot is de invloed van Columba geweest. Verscheidene zendelingen, door Columba gevormd, hebben krachtig geijverd om op de verschillende Britse eilanden het Evangelie te brengen. En niet alleen op de Britse eilanden, maar ook op het vasteland van Europa. De bekende Evangeliepredikers in ons land, Wilfried en Willebrord met zijn elf helpers, stonden onder de invloed van Columba. Er werd gezegd: „Uit het nest van Columba namen „heilige duiven" haar vlucht naar alle hoeken der wereld." Een andere uitspraak luidt: „Alle heiligen, wier afkomst men later niet kon nasporen, werden ondersteld uit Ierland of uit Schotland gekomen te zijn." Zij, die naar de regel van Columba leefden, werden Culdeën genoemd. Hun Christelijke belijdenis verschilde veel van die van Rome. Ook de eredienst was anders. Uit het volgende zal dit blijken:

Zij beleden de leer der rechtvaardiging alleen door hét geloof. Eén hunner zegt: „De gelovige leeft niet door rechtvaardigheid, maar de rechtvaardige leeft door het geloof." Naar het voorbeeld van Columba stelden ze de lezing van de Heilige Schrift op de hoogste prijs en hun leven moest zijn overeenkomstig de uitspraken van Gods Woord. De oorbiecht kenden ze niet.

De priesters konden geen absolutie geven, meenden ze. Bij de Doop gebruikten ze gewoon water. Het sacrament der confirmatie (vormsel) hadden ze niet. Ze kenden geen transsubstantiatie (zie Zondag 29 Heidelb. Catechismus.)

Het Heilig Avondmaal werd niet voor het altaar, maar in een hoek van de kerk, in eenvoudigheid en nederigheid gevierd. Ze verwierpen de verering van heiligen. Van de kloostergeloften (ongehuwde staat, armoede en gehoorzaamheid) werd de derde slechts door hen afgelegd.

De Culdeën werden door de roomsen als ketters beschouwd. Ze waren „monniken van andere en afwijkende kerken, " die onder de heerschappij van Rome moesten gebracht worden, zodat geen middelen werden gespaard om hun werkzaamheden te verlammen.

Laten we nu nog even stilstaan bij het sterven van Columba. De bekende Nicolaas Beets, die plm. 1850 een reis door Engeland en Schotland maakte, schreef in „Christelijke Stemmen" van 1861 over Columba o.a. het volgende:

„Het was in de maand Mei van het jaar onzes Heeren 596. De nu zes en zeventigjarige grijsaard was op zijn wagen uitgereden om de op het akkerveld arbeidende broeders zijner gemeenschap, in het westelijk gedeelte van Iona te gaan bezoeken.

Tot deze zeide h\j: „Op het laatste jaarfeest in April heb ik zeer begeerd tot Christus mijn Heere te gaan, maar opdat uw vreugdedag niet door droefenis mocht worden beneveld, wou ik toch liever dat mijn overgang nog een weinig werd uitgesteld."

Door deze taal bedroefd konden zijn bedienden hun tranen niet bedwingen, maar hij sprak hun dadelijk woorden van vertroosting toe en van goede moed, waarop hij zijn wagen weer beklom en naar het kloos-ter terug reed.

Op de volgende Zondag, terwijl hij in de kerkdienst voorging, zag hij eensklaps naar de hemel op, en scheen zijn aangezicht van een buitengewone glans te schitteren. Waarschijnlijk was het voorval niet anders dan een sterk opwaken van Columba's verlangen naar de Heere, en een levendige voorsmaak der aanstaande

hemelvreugde. Weer ging een week voorbij, weer was het de dag des Heeren. Met zijn getrouwe dienaar Dermid, begaf

zich Columba in de schuur van het klooster, en sprak aldaar een dankgebed uit tot God voor de overvloedige mate waarin hij in de behoefte der kloosterlingen had mogen voorzien. Tot zijn dienaar zei hij: „Ik wens mijn vrienden geluk, dat zij, zo ik hen weldra ga verlaten, voorraad genoeg hebben om zich een geheel jaar van dagelijks brood te voorzien."

Dermid vroeg hem waarom hij in deze laatste dagen zo dikwijls van zijn verscheiden gewaagde, waarop Columba antwoordde: „Deze dag heet in de Heilige Schrift Sabbath, d.w.z. Rust, en waarlijk, het is heden voor mij Sabbath, en van dit mijn moeitevol leven zal deze dag de laatste zijn; op deze zal ik van mijn vermoeiende arbeid Sabbath houden; op de nacht van de dag des Heeren zal ik tot mijn vaderen worden verzameld."

Dermid weende bitterlijk. Columba deed al wat hij kon doen om hem te vertroosten.

Op de terugtocht naar het klooster moest hij, van de wandeling vermoeid, zich halverwege neerzetten. Op dit ogenblik kwam een oud wit paard, dat gebruikt werd om melk naar het klooster te brengen, naar Columba toe, wiens vriendelijkheid het zonder twijfel vele jaren kende en ondervonden had, en legde de kop weemoedig op de borst van de goede grijsaard neer, alsof het wist dat dit voor het laatst zou zijn.

Dermid wou het beest verdrijven. „Laat begaan", zei Columba, „laat het beest begaan; het heeft me lief. Waarom zou het arme stomme dier niet even zo wel treuren over het verlies van zijn meester als gij redelijke mensen? "

Als hij het klooster naderde, beklom hij de kleine hoogte, vanwaar hij het kon overzien. Toen zeide hij: „Klein en gering mag deze plaats zijn, grote eer zal er aan te beurt vallen; niet alleen van de koningen van Schotland en hun volk, maar ook van heersers en volkeren van vreemde en barbaarse stam. Ook „heiligen" van andere kerken zullen haar grotelijks vereren."

Hetzij dat deze voorzegging waarlijk zo door Columba is uitgesproken, hetzij ze hem door zijn levensbeschrijver zijn in de mond gelegd, zeker is het dat zij in veel uitgestrekter zin vervuld is geworden dan één van beide kon verwachten."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen