BIJ DE REGERINGSAANVAARDING VAN

H.M KONINGIN JULIANA

Er is al zovéél over geschreven, we vinden het bijna al weer gewoon: Koningin Wilhelmina doet afstand van de regering, Koningin Juliana aanvaardt de regering.

Toch is het goed, ja het is nodig, dat We ons telkens weer rekenschap er van geven welk een geweldige gebeurtenis dat toch eigenlijk is.

Een Koningin heeft 50 jaar ons land geregeerd. Die 50 jaar zijn geschiedenis geworden. De geschiedbeschrijvir.g zal over die regering zijn oordeel vellen. Dat oordeel zal — wij twijfelen daaraan niet — bijna zonder uitzondering gunstig zijn. Maar over die 50 jaar zal ook het oordeel uitgesproken worden door Hem, Die andere maatstaven heeft dan de algemeen-menselijke. Die Koning en onderdaan oordeelt naar Zijn Heilig recht. Het mocht onze Koningin gegeven worden, verzoening te zoeken en te vinden over alles wat in Haar regering niet was naar Gods Wet, in het bloed der verzoening.

Een Koningin gaat ons land regeren. Welk een verantwoordelijkheid voor Haar! Want hoezeer er ook een grote verantwoordelijkheid rust op de ministers als raadslieden der Kroon en op de Volksvertegenwoordiging onder wiens medewerking de regering des lands wordt uitgeoefend, toch blijft het zo: elke Wet die uitgevaardigd wordt, draagt de handtekening van Hare Majesteit.

En dan: Welk een verantwoordelijkheid rust er op Haar als Moeder des Volks in het geven van een voorbeeld aan Haar onderdanen.

Inderdaad, zeer zwaar is de taak die op Haar schouders zal rusten. Temeer als we zien op de omstandigheden waaronder zij gaat regeren. Neem een Nieuwsblad in Uw handen en de grote koppen zeggen het U reeds, dat we leven in een wereld vol onrust. Oorlogen en geruchten van oorlogen wisselen elkaar af. Berlijn, Rusland, Amerika, Palestina, vul zelf maar aan. We behoeven het niet nader aan te wijzen. Elk dag-en weekblad geeft U zijn Buitenlandse Overzichten, die U, beter dan wij in kort bestek zouden kunnen doen, aantonen, dat wel de oorlog voorbij is, maar de vrede niet op de aarde is. Werd ons kleine landje onder de regering van Koningin Juliana groot als weleer, om ook onder de volkeren der aarde te zijn als een lichtend licht en tot een sprekend getuigenis dat het een volk goed gaat als het God vreest.

En dan de omstandigheden binnen 's lands. Nu ja, dat lijkt toch wel beter te worden. Kijk eens naar de laatste Kamerverkiezingen! De Communisten kregen toch maar een flinke klap. De Partij van de Arbeid had ook de wind niet in de zeilen. En in het Roomse kamp de eenheid gebroken!

Laat de schijn ons niet bedriegen. Al zou de Communistische Partij zowel hier als elders verder afbrokkelen, de geest van het communisme werkt door. Het menselijke hart van nature is gesloten voor de boodschap van Gods Woord, doch de boodschap van het Communisme vindt er gretig gehoor. Een Paradijs hier op aarde. Weinig werken, veel verdienen, brood en spelen. Daarom gaat ons volk steeds meer roepen. De partij die dat biedt komt aan bod, of die partij nu heet de Communistische of de Socialistische of... de Rooms-Katholieke. Geloof gerust dat Rome zijn middelen en wegen zal weten te beramen om de greep op de massa te behouden. Het zal geen duimbreed afstaan van zijn verkregen invloed op het Staatsbestel. Zien we naar het weinig verheffende beeld dat ons de laatste kabinetsformatie vertoonde — een loven en bieden met de hoogste posities in de regering — dan vragen we ons af: wat zal onze Koningin Juliana nog te beleven krijgen? Zal zij het hoofd weten te bieden aan de geesten van on-en bijgeloof die ons volk steeds verder afvoeren van de rechte weg? Zal zij ons volk weten te leiden met wetenschap en goed verstand in de wegen des Heeren?

In deze rust ook op ons een zeer grote verantwoordelijkheid. Op ons? Wij regeren toch niet, wij worden toch geregeerd?

Toch hebben wij een velerlei taak. In de eerste plaats naar het Apostolisch vermaan de voorbede voor onze Koningin: Werke de Heere Zelf dat gebed, opdat het niet uit sleur zij, maar uit de recht gevoelde behoefte des harten.

Voorts: Reformatie van ons Volk is hoog nodig. De v/are reformatie is niet anders dan terugkeer tot God en Zijn Woord. Deze moet beginnen in ons eigen hart. En dan moet ieder reformerend werkzaam zijn in de plaats waar hij gesteld is. Zou daar geen taak zijn voor ieder onzer? Weten de mensen met wie wij onze dagelijkse arbeid verrichten, dat wij er anders over denken? Dat de geest van de tijd niet de onze is ? Of zijn we alleen goed-Gereformeerd in onze eigen kring? Bedenk, dat wat niet vóór is, tegen is.

De Heere make Zijn volk getrouw, Hij verwekke mensen, die allereerst leren zuchten in de binnenkamer, maar die ook begiftigd worden met de geest der vrijmoedigheid om, ook door handel en wandel, te getuigen tegen de geest van de tijd.

Dat zijn de rechte steunpilaren voor volk en Vorstenhuis. Dat zijn niet de feestvierders, want het Hosanna van vandaag kan morgen veranderd worden in: Weg met deze!

Zien we op de omstandigheden, dan is er geen verwachting meer voor ons land en volk. Doch de Heere staat nog boven alles. Hij mocht over ons opstaan en ons in Zijn wegen doen wandelen.

Bescherm o God de Landsvorstinne, Die zeer bemind' Oranjeloot.

Bestuur Haar hart, Haar hand en zinnen En maak Uw weldaan aan Haar groot!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen