De regeling van ons KERKELIJK LEVEN

(33.)

De artikelen 72-74 der D.K.O. handelen over de heimelijke zonden. Deze artikelen rusten geheel op het woord des Heeren: „Maar indien uw broeder tegen u gezondigd heeft, ga heen en bestraf hem tussen u en hem alleen; indien hij u hoort, zo hebt gij uw broeder gewonnen. Maar indien hij u niet hoort, zo neem nog één of twee met u; opdat in de mond van twee of drie getuigen alle woord besta en indien hij dezelve geen gehoor geeft, zo zeg het der gemeente." (Matth. 18.)

Deze regel zal worden onderhouden, wanneer „iemand tegen de zuiverheid der leer of vromigheid des wandels zondigt: zoverre als het heimelijk is en geen openbare ergernis gegeven heeft". (Art. 72.)

Een heimelijke zonde moet ook heimelijk behandeld worden. Wanneer ge uw broeder ziet zondigen, moet ge dit niet op de straten van Askelon gaan verkondigen, want dan maakt ge u schuldig aan achterklap. Neen, integendeel, ge moet naar hem toe gaan en hem onder vier ogen „tussen u en hem alleen" bestraffen.

Dit bestraffen moet niet vanuit de hoogte geschieden, maar met de geest der zachtmoedigheid en der liefde. Indien hij u hoort, zo hebt gij hem gewonnen en moet gij er verder over zwijgen. Hoort hij u niet, blijft hij doorgaan in zijn kwaad, „zo neem nog één of twee met u." Eén of twee wordt in het midden gelaten. Ze zijn echter nodig „opdat in de mond van twee of drie getuigen alle woord besta." Natuurlijk moeten deze getuigen achtbare en vertrouwde leden der gemeente zijn en tevens ook zwijgen kunnen. Indien hij u nu hoort en zijn schuld erkent, zo hebt gij uw broeder gewonnen en moet gij, als ook de getuigen, verder over de zaak zwijgen. Geeft hij echter ook nu nog geen gehoor, „zo zeg het der gemeente". Niet aan ieder lid, die u maar horen wil, maar aan de kerkeraad.

Dus de heimelijke zonden, waarvan de zondaar door één of door twee of drie getuigen vermaand zijnde, berouw heeft, mogen niet voor de Kerkeraad gebracht worden. (Art. 73.)

De Heilige Schrift eist, dat de gemeente zelf de tucht oefent en de leden het opzicht der gemeente niet aan de kerkeraad overlaten. Komt een lid der gemeente op de Kerkeraad of bij een predikant klagen over een ander lid, dan moet eerst gevraagd worden of de aanklager gehandeld heeft naar de regel ons in Matth. 18 gegeven. Heeft hij dit niet gedaan, dan moet hij dit alsnog doen. De regel van Christus moet worden gehandhaafd, zolang de zonde verborgen is.

Wanneer is een zonde openbaar? En wanneer is zij verborgen? Die grens is moeilijk aan te geven. Op verschillende synoden is daar lang over gesproken. Een zonde is openbaar als zij:1. in het openbaar voor een iegelijk begaan is. 2. op een publieke plaats bedreven werd. 3. door haar gruwelijkheid openbare bestraffing waardig is.

De zonde van David tegen Uria was eerst wel verborgen, maar werd spoedig openbaar.

De heimelijke zonden moeten dus behandeld worden naar het voorschrift ons door Christus in Matth. 18 gegeven. Toont de zondaar berouw, dan moeten die zonden niet bij de kerkeraad worden aangegeven, maar moet men daarover zwijgen. Van censuur is dan geen sprake meer. Dus niet zoals bij de aardse rechter. Als daar de schuldige bekent, dan wordt zijn vonnis geveld. Doch Matth. 18 leert ons, dat bij schuldbelijdenis, het misdrijf is verzoend. Art. 75 wijst er met nadruk op, dat deze schuldbelijdenis een rechte moet zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen