De regeling van ons KERKELIJK LEVEN

(32.)

Bij de uitoefening der tucht mogen de ambtsdragers nooit handelen naar eigen goedvinde* of inzien, maar steeds hebben ze te vragen: „Wat is de wil des Konings? Wat wil Hij, dat we doen zullen? "

In vroeger tijden is het wel voorgekomen, dat men hieraan niet altijd de hand hield. Had iemand zich schuldig gemaakt aan overtreding van het een of ander gebod, dan werd de schuldige door de kerkeraad bezocht en hem op zijn overtreding gewezen. Bekende hij schuld en toonde hij zelfs berouw, dan was de zaak niet af. Neen, zo iemand werd dan nog een zekere tijd onder censuur geplaatst. Als die straftijd verstreken was, werd hij wederom door de kerkeraad bezocht, ontving soms nog een vermaning en dan was de zaak in orde. Hij had nu zijn straf gedragen.

Ontkende hij echter, dan wist men niet beter te doen, dan zo iemand als lid te „schrappen".

U zult wel begrijpen, dat dit geen „tucht" is. Een kerkeraad mag nooit een lid „schrappen." Als men dat doet, verlaagt men de Kerk tot een vereniging. Bovendien, door zo te doen, stoot men af en de kerkelijke tucht heeft juist „behoudenis" ten doel.

Trouwens, het onder censuur plaatsen voor een bepaalde tijd als straf, is ook verkeerd.

De Overheid straft wel, omdat zij Gods dienaresse is, maar de kerk tuchtigt. De Kerk tracht de schuldige tot boete en berouw te brengen, met de haar ten dienste staande middelen, zo nodig, zelfs met de ban.

Komt de schuldige tot berouw, belijdt en laat hij zijn zonde, dan heeft de tucht haar doel bereikt en houdt ze dus op. Dan mag de kerk niet meer straffen, maar heeft zij te vergeven. Even als een geneesmiddel wordt aangewend tot herstel van de zieke, zo wordt ook-de kerkelijke tucht aangewend tot herstel, tot terechtbrenging van de schuldige. Calvijn spreekt er in zijn Institutie ook over.

„De disciplijn (tucht) is gelijk een toom om door dezelve te weerhouden en te temmen, diegenen, die tegen de leer van Christus woeden en razen: of gelijk een spoor en prikkel om daardoor wakker te maken, degenen, die niet zeer gewillig zijn: somtijds ook gelijk een vaderlijke gesel om daarmede goedertierlijk en volgens de zachtmoedigheid van Christus' Geest, te kastijden degenen, die zwaarlijk gezondigd hebben."

Waarover gaat nu de tucht? De kerkelijke tucht gaat over leer en leven. De kerk vraagt van haar leden niet alleen, dat zij niet stelen, moorden of vloeken, maar eist ook rechtzinnigheid in de leer. Zondag 31 van de Catechismus zegt, dat: „degenen, die onder de Christelijke naam onchristelijke leer of leven voeren, dengenen die van de gemeente daartoe verordineerd zijn, aangebracht worden."

De art. 29—31 der Ned. Gel. Belijdenis en tenslotte art. 72 der D.K.Ö. wijzen er ook op, dat de kerkelijke tucht zowel over leer als leven gaat. Paulus beveelt: „Hebt acht op elkander." Dit geldt voor ieder lid. Alleen dan, wanneer al uw pogingen om uw broeder te winnen falen, moogt ge U pas naar de kerkeraad begeven.

Vandaar dat de D.K.O. spreekt van heimelijke en openbare zonden. Heimelijk zouden zijn zulke zonden, die gedaan Worden in tegenwoordigheid van slechts één lid der gemeente.

Andere leden weten er dus niets van; deze zonden hebben geen openbare ergernis verwekt. De art. 72—74 der D.K.O. handelen over de heimelijke zonden, terwijl art. 75 over de openbare zonden spreekt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen