De regeling van ons KERKELIJK LEVEN

(30.)

Sinds de Reformatie is er over de kerkelijke huwelijksbevestiging ook al heel wat te doen geweest. Aan deze bevestiging gaan vooraf de verloving en de burgerlijke voltrekking. Het beginsel van het huwelijk ligt in de verloving, d.i. de belofte om elkander trouw te blijven. Dé synode van Dordrechtj 1574, bepaalde zelfs: „De ondertrouw (is verloving) wettelijk gedaan zijnde, zal » geenszins - mogen gebroken worden, al ware het dat beide partijen daarin bewilligden."

Bij Rome is het huwelijk een sacrament en dus een zaak voor de kerk alleen. Vandaar, dat in vroeger dagen de Roomse overheid er zich niet mee bemoeide. Doch de synode van Embden, 1571, verklaarde reeds, dat het huwelijk „ten dele kerkelijk" en „ten dele politiek" is. Daarom drongen de kerken telkens bij de overheid aan op een „generale huwelijksordinantie." Doch de overheid was als doof en liet alles aan de predikanten over. Eindelijk in 1848 ging de overheid er zich mee bemoeien, zodat de burgerlijke huwelijksvoltrekking aan de kerkelijke bevestiging vooraf gaat. De laatste mag alleen plaats hebben als het bewijs van de burgerlijke huwelijksvoltrekking is getoond. Bevestigt een predikant een huwelijk, waarvoor geen bewijs is getoond, dan kan hij beboet worden tot ƒ 300.—.

De kerkelijke huwelijksbevestiging moet plaats hebben volgens het Formulier.

In 1566 is dit Formulier opgesteld door Petrus Datheen. Gedeeltelijk heeft Datheen het overgenomen uit de liturgie van de Paltz en gedeeltelijk uit die van a Lasco.

De kerkelijke huwelijksbevestiging dient van te voren aan de gemeente bekend gemaakt te worden, 't Is toch mogelijk, dat tegen de kerkelijke bevestiging ernstige bezwaren bestaan. Daarom moeten de leden van het voorgenomen huwelijk kennis dragen, om eventueel hun bezwaren te kunnen indienen.

Op vele kerkelijke vergaderingen is de vraag besproken, of een huwelijk met de weduwe van de broeder, tussen neef en nicht, tussen oom en nicht, tussen weduwnaar en stiefdochter, geoorloofd is.

Het huwelijk met de weduwe van de broeder en dat tussen oom en nicht zijn door de wet verboden, doch hiervan kan dispensatie verleend worden.

Het huwelijk tussen neef en nicht is door de wet vrijgelaten en de kerken maken dan ook geen bezwaar tegen kerkelijke huwelijksbevestiging. Een huwelijk tussen weduwnaar en stiefdochter is door de wet absoluut verboden.

Gemengde huwelijken tussen Christenen en nietChristenen (heidenen, Mohammedanen en Joden) zijn af te keuren en worden gewoonlijk dan ook niet kerkelijk bevestigd.

Een huwelijk tussen een lid van de Geref. Gemeente en een lid van een andere kerk is van te voren beslist te ontraden. In het huwelijk moet er ook in het kerkelijke eenheid zijn. Geen twéé kerken in één gezin.

Welke indruk moet dat toch op de kinderen maken, als vader naar de ene en moeder naar een andere kerk gaat. Doch zou zo'n huwelijk toch doorgaan, verloochen dan uw belijdenis niet, maar blijft lid van de Geref. Gemeente en sta er op, dat de andere partij zich ook bij de Geref. Gemeente voegt. Niet om „kerkje te spelen", verre van daar.

Ondanks alle gebreken en tekortkomingen, wordt toch in de Geref. Gem. het Woord Gods het zuiverst verkondigd, de Sacramenten het zuiverst bediend en de tucht het zuiverst geoefend.

Daarom mag men de kerk maar niet zo verlaten en voor het lidmaatschap bedanken, alsof de kerk een vereniging is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen