Onze - CATECHISMUS

xxxi

Uit Zondag 6.

Door de Vader is de Zoon tot Hoofd en Middelaar des Verbonds verkoren, maar met dien verstande, dat het een souvereine daad des Zoons was, Zichzelf tot dat einde te geven. Het was niet alleen de wil des Vaders, dat aan de eis van Gods gerechtigheid en waarheid voldaan moest worden tot behoud van de uitverkorenen, maar het was ook de wil des Zoons en des Heiligen Geestes. Het wordt door de Vader geëist namens de Heilige Drieëenheid, daar Hij de deugden Gods, die verheerlijkt moesten worden, was representerende. De Zoon geeft Zich tot verheerlijking van al Gods deugden, als Hij zegt: „Zie Ik kom". De onderhandeling van de Vader met de Zoon over de borgtocht der uitverkorenen, wordt door Godgeleerden ook wel Verbond der Verlossing of Raad des Vredes genaamd en de onderhandeling van God met de uitverkoren zondaar door de Middelaar Jezus Christus, Verbond der Genade. En daar is niets op tegen, mits het ons duidelijk is, dat het in beide gevallen alleen gaat om de zaligheid van de uitverkorenen. En in dien zin worden deze zaken ook behandeld door Vader Hellenbroek. Hij heeft een les over het Verbond der Verlossing en een les over het Verbond der Genade. In de eerste les beziet hij de zaak van de zijde Gods en in de tweede les van de zijde des mensen. In zijn verhandeling over het Verbond der Verlossing, spreekt hij over de onderhandeling van de Vader met de Zoon, in verband met de borgtocht voor de uitverkorenen. Maar in zijne verhandeling over het Verbond der Genade, spreekt hij over de onderhandeling vah God met de uitverkoren zondaar, door de Middelaar Jezus Christus.

Vader Hellenbroek zegt: et Genade-verbond is die weg, langs welke God door Christus het eigendom wordt van de zondaar en hij een eigendom Gods. Jer. 31 : 33. „Maar dit is het Verbond, dat Ik na die dagen met het huis van Israël maken zal, spreekt de Heere: k zal Mijne wet in hun binnenste geven en zal die in hun hart schrijven en Ik zal hun tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn".

Dat God in de sluiting van het Verbond eerst nadert tot de zondaar met Zijn Woord en Geest, zien we duidelijk in de bekering van Adam en dat hij zich daarna heeft overgegeven aan de Heere, blijkt uit de naam Eva, die hij heeft gegeven aan zijn vrouw. Eerst leefde de vrouw door de man, maar nu leeft de man door de vrouw, daar God de Vorst des levens niet heeft doen voortkomen uit de vrouw door de man, m^ar door de Heilige Geest, die over haar kwam.

Bedaard, vrijwillig, armoedig, gelovig, oprecht, met een gehele toestemming aan de eisen, zowel als aan de belofte des Verbonds, gaat de zondaar over in het Verbond. Aan dat Verbond gedenkt God tot in der eeuwigheid en al de woorden des Verbonds zal Hij zeker doen komen. Met grote vrijmoedigheid mogen Gods kinderen in de donkerste tijden van hun innerlijk leven pleiten op dit Verbond voor het aangezicht des Heeren.

In het Verbond der Verlossing is de Zoon erfgenaam en geeft de Vader Hem de heidenen tot Zijn erfdeel en de einden der aarde tot Zijne bezitting, maar in het Verbond der Genade is Hij erflater. In Zgn Testament heeft Hij al Zijne goederen vermaakt aan Zijn volk en dat is vast in Zijn dood en verzegeld met Zijn bloed. Nu moeten we niet denken, dat dit twee op zichzelf staande verbonden zijn. Deze twee verbonden zijn één geheel. Gelijk het fundament van het huis ligt in de grond, ligt het Verbond der Verlossing in de eeuwigheid, en gelijk het huis gebouwd wordt boven de grond, bouwt God het huis des Verbonds op het fundament des Verbonds in de tijd, en van dat huis worden al de uitveiicorenen levende stenen. En deze volheerlijke verbondsbediening is wederom tot verheerlijking van het Verbond der werken. Omtrent de zaligheid van de zondaar spreekt God toch duidelijk in de Schrift van tweeërlei onderhandeling. Van een onderhandeling van de Vader met de Zoon over de uitverkoren zondaar en van een onderhandeling van de Vader door de Zoon, met de uitverkoren zondaar. In die tweeërlei onderhandeling gaat het over één zaak en dat is over de zaligheid van de uitverkoren zondaar. Daar is niet een twe'eërlei zijn in het Verbond, maar wel een tweeërlei gemeenschap aan het Verbond der genade. Gods uitverkoren en wedergeboren kinderen zijn door het geloof daadwerkelijk in het Verbond en daar blijven ze eeuwig in, hoe fel het ook bestreden kan worden, want daar is geen afval der heiligen. Dit wordt door de Schrift duidelijk onderscheiden in Rom. 2 : 28, 29: Want die is niet een jood, die het in het openbaar is; noch die is de besnijdenis, die het in het openbaar in het vlees is; maar die is een jood, die het in het verborgen is, en de besnijdenis des harten, in de geest, niet in de letter is de besnijdenis; wiens lof niet is uit de mensen, maar uit-God." Hier wordt duidelijk gesproken van tweeërlei besnijdenis en dat geeft tweeërlei verbondsgemeenschap te kennen.

Dat er tweeërlei gemeenschap is aan het Verbond is duidelijk, daar gans Israël een volk des Verbonds was. De rijke man had zowel gemeenschap aan het Verbond, daar hij als een kind des Verbonds lag in de hel, als de arme Lazarus, die langs de weg des Verbonds was ingegaan in de eeuwige heerlijkheid. De uiterlijke gemeenschap heeft men uit kracht van geboorte uit gelovige ouders, die innerlijke gemeenschap uit kracht van geboorte uit God. '

Deze twee zaken kunnen we nooit te scherp onderscheiden, maar mogen we toch ook nooit van elkander scheiden, gelijk de uitwendige roeping niet te scheiden is van de inwendige roeping. En wordt het door wederbarende genade niet de behoefte van ons hart een Verbond te maken met' de Heere, dan zullen de uiterlijke voorrechten des Verbonds eeuwig tegen ons getuigen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen