WERKEN VOLGENS EEN VAST PLAN (I.)

Het valt mij steeds weer op bij het lezen van de verslagen van gewone wekelijkse vergaderingen van onze J.V.'s, dat er zo'n groot verschil is tussen de gang van zaken vóór en na de pauze. Ook herinner ik me van mijn eigen verenigingstijd, dat het vóór de pauze meestal wel tamelijk in orde was, maar na de pauze...! „In orde." Wat verstaan we daaronder?

Ik zou willen zeggen, dat de behandeling van de stof die we met elkander onderzoeken op de J.V., verloopt volgens een vast plan, een rooster. Alle leden kunnen dus enkele weken van tevoren weten, welk onderwerp er aan de orde zal komen; ze kunnen zich daarop voorbereiden en dan ook alleen aan de bespreking deelnemen. Het mag dus niet zo zijn, dat men pas ter ver-

gadering kennis neemt van het onderwerp dat behandeld zal worden. Dan gaat het meeste over de hoofden heen en komt de bespreking niet op een hoog peil te staan. Laten onze jonge mensen het toch als een voorrecht zien, dat ze ook door middel van de J.V. zich kunnen oefenen in de. waarheid en laten ze zich ten volle daaraan geven, zich daarvoor inspannen.

Helaas staan de vergaderingen na de pauze veelal wel zeer ver van dit ideaal af! Dan is meestal de spanning er uit. Het wordt vaak een gezellig onderonsje. Er is geen lijn in de behandeling van de onderwerpen, er is een vlucht in de „vrije onderwerpen", er wordt geen voorstudie gemaakt, er is geen belangstelling, dus geen opbouwende, leerzame bespreking, kortom: de verenigingsarbeid werpt niet dat nut af, dat bij enige inspanning van de zijde van alle leden zou kunnen worden verkregen.

Vrienden, dat moet niet. Ook na de pauze moet er gewerkt worden, volgens een vast plan. Op deze beide zaken wil ik de. nadruk leggen. Het is opmerkelijk, hoe velen na hun schooljaren er geld voor uitgeven om cursussen te volgen om zich daardoor wat meer ontwikkeling te verschaffen. Maar bedenken onze jonge mensen wel eens van hoeveel nut de J.V. kan zijn voor hun vorming en ontwikkeling, als zij er zich maar ten volle voor geven? Natuurlijk is dat niet het uiteindelijke doel van de J.V., doch het is wel de moeite waard om er eens aan tè denken. Het zou kunnen dienen tot aansporing om zich ten volle te geven voor het J.V.werk, waai'mee dat werk zelf ten zeerste gebaat zou zijn.

Er ligt hier een belangrijke taak voor de besturen. Het bestuur moet vóór het begin van eën vergaderseizoen vaststellen, wat er dat jaar aan de orde zal komen. Vóór de pauze is dat natuurlijk de Gewijde Geschiedenis. Na de pauze onderwerpen uit de Kerkgeschiedenis, Vaderlandse Geschiedenis, Geloofsleer en Maatschappelijke onderwerpen. Deze terreinen zijn natuurlijk zeer uitgebreid en er kan elk seizoen slechts een gedeelte aan de orde gebeld worden.

Juist daarom is het zo nodig, dat er systeem in de behandeling zit. De opzet van de behandeling moet zó zijn, dat iemand.die de normale tijd (bijv. 5 a 6 jaar) getrouw de J.V. bezoekt, daar de stof van elk der vakken ongeveer volledig heeft horen behandelen. Zo iemand moet dus niet 5 of 6 maal Den Briel horen innemen, het leven van Augustinus horen voorlezen, of de strijd tussen Remonstranten en Contra-Remonstranten horen behandelen, terwijl andere eveneens belangrijke gedeelten, onbesproken blijven. Dus vooral hier: geen grasduinerij, maar planmatige behandeling. Dit klemt temeer bij de onderwerpen uit de Kerk-en Vaderlandse Geschiedenis, omdat alleen dan inzicht in de lijn en in de samenhang der geschiedenis kan worden verkregen.

Als er op deze wijze gewerkt wordt, worden er weliswaar zeer hoge eisen gesteld aan alle leden, maar dat is niet erg. Veel meer dan tot nu toe moeten alle leden ervan doordrongen zijn, dat de wekelijkse vergadering van de J.V. maar niet een uitgaansavond is, maar dat men er komt om samen te werken voor een gemeenschappelijk doel. Dit hoeft helemaal niet uit te sluiten, dat men met genoegen naar de J.V. gaat. Doch dat is heel iets anders dan dat men voor zijn genoegen er heen gaat. Wie pog nooit geleerd heeft om in serieus opgevatte arbeid, die ook een zekere mate van^ inspanning vergt, een waar genoegen te zien, ik zou zeggen: Laat hij dan de kans aangrijpen om dat op de J.V. te leren. Wat een schone gelegenheid ervoor! En als hij niet tot die hoogte kan geraken, laat hij dan liever wegblijven.

Om alle misverstand te voorkomen leg ik er de nadruk op, dat ik niet bedoel, dat iedereen evenveel kan en moet presteren en dat alleen de „gestudeerde" J.V.leden goede leden zouden zijn. Neen, ik onderschrijf van harte de bedoeling van het gedichtje uit nr. 8 van „Daniël", getiteld: „Wie de schoen past". "

Het komt slechts aan op de bereidheid om met volle toewijding te werken ter bereiking van het doel waartoe we op de J.V. bij elkander komen. Kqnnen we dat doel? Denken we daar wel eens over?

En als we zo ons J.V.-werk opvatten, zal elke trouwe J.V.-ër mogen terugzien op een goedbestede verenigingstijd, waarvan hij nooit spijt zal hebben, doch die integendeel zeer profijtelijk kan zijn voor zijn latere leven. Ja, dan mogen we ook met vrijmoedigheid een zegen vragen over die arbeid, opdat ze — en dat zou het allergrootste zijn! — nog aan onze harten geheiligd werd tot waarachtige bekering.

In een volgend artikeltje hoop ik enkele concrete aanwijzigingen te geven voor het rooster dat door de besturen opgesteld moet worden. "

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen