Het Huwelijk

XIX.

Kerkelijk één? (II.)

De beantwoording van de vraag of een huwelijk en daarmee een verloving met een roomse geoorloofd is, levert dus niet veel practische moeilijkheden op.

Moeilijker wordt de beantwoording van de vraag hoe te staan tegenover een huwelijk met één van een andere protestantse kerkformatie.

Hier wreekt zich de gebrokenheid der kerk in ons vaderland. Wat bittere gevolgen is van deze gebroken-' heid reeds aanschouwd! Hier komen wij op het terrein van de schuld van Gods Kerk.

Niets is eenvoudiger dan te zeggen: Wy zijn het. Al het andere is verkeerd, gebrekvol, zondig. We hebben het oog maar te sluiten voor eigen lek en gebrek en ons standpunt maar levend te houden door uit te wijden over de misstanden en afdwalingen bij anderen en wij kunnen gerust doorslapen en in zelfgenoegzaamheid onze dagen slijten. Of het dan over hoofdzaken of bijzaken gaat, is ons om hét even. Wij zijn het; ^lles wat buiten ons staat, staat er naast. Willen wij het lijntje zó sterk niet aanhalen, dan zeggen we: wij zijn toch de zuiverste kerkengroep. Maar de breuk blijft bestaan. Ja, daar moet God aan te pas komen. Inderdaad, maar niet alleen bij anderen, ook bij ons. In het gunstigste geval leven kerkformaties van min of meer rechtzinnige belijdenis vredig naast elkaar voort. Gods kinderen kunnen elkaar op de gezelschappen (zijn die er nog? ) ontmoeten. Als er geen dienst is in eigen gemeente (b.v. door de week) gaan we eens luisteren naar zo'n dominé in een andere gemeente. So*imigen zijn zó ruim van opvatting, dat ze van de ene naar de andere kerk zwerven. Overal zijn ze thuis; nérgens zijn ze thuis. De ambtelijke bediening wordt voorbijgezien. De gemeentelijke band wordt niet gevoeld. Maar ze beseffen niet, dat niet alleen hiermede de kerkelijke gebrokenheid niet is opgelost, maar deze juist vorm en gestalte in hun persoonlijk leven — meer nog — in hun huiselijk leven heeft gekregen. Met doop en avondmaal lopen ze wel even vast.

Het is het kerkelijke indifferentisme, dat een afzonderlijke kwaal is naast de kwaal van de gebrokenheid der kerk. Kerkelijke halfslachtigheid herstelt de kerkelijke gebrokenheid niet; integendeel ze bevestigt die. Daarover moeten wij het nu niet hebben, dan alleen voor zover het verband houdt met verloving en huwelijk. Op de vraag of een huwelijksverbintenis met een uit een andere kerkelijke groep geoorloofd is, durven wij niet absoluut „neen" te zeggen. Dat is, wij durven niet zeggen, dat daarmede generlei aanknoping gezocht mag worden. Zouden ze echter straks zich verloven en daarna trouwen, dan moeten ernstige bezwaren rijzen als ze kerkelijk gescheiden blyven. Men zoeke het daarom vooraf eens te worden op kerkelijk gebied en kome overeen, dat één kerkelijke weg bewandeld wordt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen