HET HUWELIJK

11.

Het aangaan der verloving (IV).

In sommige kringen is het de praktijk, dat er aan de verloving een tijd vooraf gaat, dat men min of meer openlijk niet elkaar omgaat. Men noemt dat wel „verkering hebben". Als de omstandigheden zó zijn, dat een nadere kennismaking gewenst is, dan komt men wel overeen, met goedvinden van de ouders van beide jonge mensen, dat ze van tijd tot tijd bij elkaar in de familiekring komen, teneinde elkaar beter te leren kennen. Ook d& n stelle men de definitieve verloving niet nodeloos lang uit. Voor het oog van de mensen krijgt het toch zo langzamerhand het karakter van een verloving.

Er zijn ook bepaalde delen van het land, waar men in sommige kringen in het geheel niet van een verloving wil weten. Dat is werelds, zegt men. Daar gaan ze maar stilletjes met elkaar; het lekt wel uit; tenslotte weet iedereen er van; en je zult wel horen als ze gaan trouwen.

Verschilt dat nu praktisch veel van een verloving? Het enige wat er aan ontbreekt is, dat men aan de buitenwereld er geen opzettelijke mededeling van doet. Naar onze mening verdient het aanbeveling, dat er openlijk gehandeld wordt. De gedachte, dat het niemand aangaat dan de jó'ngelui zelf (en misschien hun ouders) is niet juist. Ook hier moge gelden: aat ons als in de dag eerlijk wandelen. Straks kunt ge wel zeggen: Het gaat niemand aan of we trouwen". Later komen we hierop wel terug. Dat is het verwarren van de eerbaarheid, die God onder de mensen gesteld heeft. Het is ook Bijbels zo te handelen. Jozef en Maria hadden zich ook openlijk voor elkaar verklaard, „eer zij saamgekomen waren" (Matth. 1 : 18).

De maatschappelijke omstandigheden maken het nu eenmaal niet mogelijk dat men elkaar vindt en meteen aan trouwen kan denken. Het is niet altijd wenselijk, dat jonge mensen te lang „los" blijven lopen. Ze krijgen door hun verloving een levensdoel voor ogen. Het kan ze bewaren voor vele verkeerde dingen en vele wantoestanden voorkomen; het is een eerlijke en eerbare weg.

Immers, als twee 'jonge mepsen gich zo publiekelijk

voor elkaar verklaard hebben, moeten anderen, die mogelijk tevoren ook het oog op een' der verloofden gehad hebben, deze gedachte opgeven. Hier heeft de voorzienigheid Gods gesproken. Anderen mogen niet meer trachten de genegenheden van een der verloofden te winnen. Hoezeer ook teleurstelling het hart kan doorgrieven, hij hebbe zich te schikken. Er geschiedt niets bij geval. Het is in strijd met Gods wet, te trachten hier tussenin te dringen. Heimelijk te trachten, een verloofd meisje voor zich te winnen, of ook als een verloofd meisje schuins zou ogen naar een andere jonge man, dan waarmee zij verloofd, moet als oneerlijk en zondig worden afgewezen. Men vattè toch de verloving niet te licht op. Het zij maar niet een vrijbrief om vrijelijk met elkaar om te gaan, zonder dat men ondertussen van harte zich aan elkaar verbonden gevoelt. Hoewel geen huwelijk nog tot stand gekomen is, omdat de tijd daarvoor nog niet rijp is, ja ook de voorzienigheid Gods deze weg nog kan afbreken, zodat de haven der begeerte nimmer wordt bereikt, zo beschouwe men de verloving toch als een heilige zaak. Men mag openlijk met elkaar omgaan, zoals het niet betamelijk zou zijn, met anderen om te gaan. Er is, normaal gesproken, van 's mensen zijde een beslissing gevallen voor het leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen