DANKDAG

't Is dankdag op 't eiland, van bouw-en van weiland Bevatten de schuren de schamele vrucht. En met brokken en schokken, valt geklepel van klokken Op de huizen der nijv'ren, waar zo menigeen zucht:

„Ruim drie jaar geleden, heeft de zee ons vertreden. Maar de dijk der volharding heeft haar armen geveld. En aan akkers en velden der beteugelde Schelden, Hebben wij, overwinnend, weer het zaad toebesteld.

Aai, wat dankdag op 't eiland, waar God bouwland en ( weiland Zand en zout, door Zijn zengende zon heeft verdord. Waar geen bomen meer groeien, waar bezeten zal loeien, God, Uw storm, die zich laf op 't weerloze stort."

— Het klokgebrom stokt, maar ach, wie telt de scharen, Wier monden verstomden, maar wier harten stug gromden. Die verbraken de banden en die balden hun handen. Of nog bloeden uit wonden en door smarten verkromden.

Doch stil! hoor ik psalmen uit d' aarde zacht galmen? Bergt een bunker dan zielen, waar een danklied uit stijgt? Hebben dan die twee vromen, die hun kind werd ontnomen, Voor hun God nog genot waar de wereld naar hijgt?

„Nog dankdag, .o Heere, wat wonder biezondec, In onze verharding heeft Uw trouw niet gefaald. Wat Heer' ons ontviele, er is< nog brood voor de ziele." Want ze lazen het saam, waf van Job wordt verhaald:

„Met d' Almachtige twisten, is dat onderrichten? " En Job antwoordde: , , 'k Leg mijne hand op mijn mond." Toen sloot hij de sloten. Stil, als kleinen bij groten, Gaan ze 't noodkerkje in, waar God Manna neerzond.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen