ONZE Catechismus

(XVIII)

Het is geprobeerd, gelijk Mozes dat geprobeerd heeft om het juk van Farao af te werpen. Hij' bedoelde het goed, maar hij deed het verkeerd, daar hij het dacht te doen in zijn kracht. Op de vraag: „Wie heeft u tot een ovei'ste en rechter over ons gezet? " wist hij geen antwoord te geven en ging op de vlucht. Denk niet dat we door de kracht van onze gerechtigheid verlost kunnen worden uit het diensthuis des satans. Dat is alleen mogelijk door een ander en daarom moest Mozes veertig jaar naar de woestijn. Toen had hij het goed geleerd, dat het niet mogelijk was door hem, maar alleen door een ander.

Het is geprobeerd, gelijk Paulus dat geprobeerd heeft om door de gerechtigheid, die uit de wet is, zalig te worden. En naarmate zijn ijver dié uit de wet was vermeerderde, nam zijn vijandschap tegen Christus toe. De mens is in het steunen op zijn gerechtigheid afkerig van Hem. Wij moeten door de wet aan de wet leren sterven om het met een volkomen hart bij een ander te zoeken.

Het heeft plaats, dat de gemeente in die eigen gerechtigheid gebouwd wordt door Gods getrouwe knechten. Eerst heeft Petrus met de heidenen gegeten, die hij door het geloof erkende als broeders en hield zich aan de les, die hem gegeven was uit de hemel door het linnen laken op het dak, waar hij was om te bidden. Maar toen enige broeders uit de besnijdenis tot hem kwamen in Antiochië begon hij te veinzen en onttrok zich aan de broeders uit de heidenen in het gebruik van spijs en drank tot onderhouding van de wet. Die stonden in de vrijheid van Christus door het géloof werden veroordeeld en die zwak waren, werden door hem verbonden aan de wet. Met dat steunen op de onderhouding der wet werd Christus onteerd en daarom gevoelde Paulus zich verplicht Petrus te bestraffen. Door de prediking des Woords moeten we veroordeeld worden in onze ongerechtigheid en in onze eigengerechtigheid.

Om ons van de wortel der eigengerechtigheid af te snijden, komt de Heere met deze vraag tot ons: Hoe zal Ik u onder de kinderen zetten en u geven het gewenste land, de sierlijke erfenis van de heirscharen der heidenen? (Jer. 3). Het is alsof de Heere wil zeggen: uwe gerechtigheid is niet toereikend om uw ongerechtigheid te dekken en Ik kan Mijn gerechtigheid niet verloochenen. De eerste persoon in de heilige Drieëenheid moet al de volmaaktheden van het Goddelijke wezen, die geschonden zijn door de mens, handhaven. Hoe is het nu mogelijk Gods aangezicht te zien en te leven? Zo heeft de Heere Jezus ook met Petrus gehandeld: „Ga henen achter Mij, satanas, want gij verzint niet de dingen, die Gods zijn, maar die der mensen zijn", daar hij dacht met zijn gerechtigheid te kunnen bestaan en meende dat het

lijden van de Borg niet noodzakelijk was. Toen de Kananese vrouw werd afgesneden van haar gerechtigheid, daar zij een onreine hond genaamd werd, was dat dienende om haar door het geloof te leren pleiten op vrfle genade.

Het sterven aan de wet is een noodzakelijk sterven, daar het eeuwig onmogelijk is, dat een mens uit de werken der wet gerechtvaardigd kan worden/Het is niet mogelijk dat wij met de gerechtigheid die uit de wet is voor God kunnen bestaan.

Het sterven aan de wet is een smartelijk sterven, daar ons dan datgene komt te ontvallen waarop het huis van onze verwachting voor de eeuwigheid was gebouwd. Al onze zandgronden worden weggespoeld door de waterstromen van Gods verbolgenheid.

Het sterven aan de wet is een sterven van honger, want de Heere vraagt: „Waarom weegt gijlieden geld uit voor hetgeen geen brood is en uw arbeid voor hetgeen niet verzadigen kan". Een hongerperiode moet doorleefd eer men de gerechtigheid die uit de wet is, loslaat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen