Briefwisseling met mijn jonge vrienden

(23)

Waarde jonge Vriendin,

Eerst moet ik jou nu eens schrijven. Je brief las ik met aandacht. Of ik boos geworden ben over je brief? Wel neen. 't Is waar, wat je zegt: Je loopt wel wat hard van stapel. Maar Baruch heeft het toch nog liever dan quasie-vrome praat. Daar schiet je ook niets mee op.

Er kan veel ervaren worden van de mensen, waardoor wij bitter teleurgesteld worden. Zeg mij eens: Kun je nog geloven, dat er een God is? Hoe zou ik daaraan twijfelen, — hoor ik jou en anderen al zeggen.

Toch, mijn vriendin, is dat niet zo te verwonderen.

Ik zal het met de Schrift bevestigen: Asaf kon de Godsregering niet begrijpen. Als hij zag op het onrecht, dat geschiedde; op de ongelijke rechtsbedeling. De goddelozen ging het voorspoedig. En hem, die zijn hart trachtte te zuiveren, was alles tegen. Het onrecht werd beloond met voorspoed. Ziet God dat nu niet?

Wat kan het ons moeite maken, vooral als we enig rechtbesef hebben, en wij zien zoveel kromme dingen. En als het dan nog met een vrome schijn bedekt wordt, — is het wonder, dat we uit ons vel zouden springen? en .... niet kunnen geloven, dat God is, die Hij is? Dan trachten wij het te verstaan en het is moeite in onze ogen. Totdat.... alles in beter banen wordt geleid in de wereld en in de kerk? ..., Neen, totdat Asaf inging in Gods heiligdom.

Mijn jonge vriendin, hoe hartelijk zou ik begeren, dat je zo in Gods heiligdom mocht ingaan.

Neen, dan gaat men niet wit zwart noemen. Ik zou zeggen: Integendeel, dan komt er juist een eind aan dat schikken, plooien en draaien. Wat dan? Dan gaan we weer geloven aan de Godsregering door al deze dingen heen. Dan verbleekt veel van de roem van de mens. Dan ziet hij de mensen niet als bomen wandelen. Dan ziet hij ook Gods volk niet meer aan in hun eigen, hun tevoren toegedichte en toegedachte, voortreffelijkheden. Dan ziet hij, dat het ook voor die mensen enkel ontfermende genade is.

Maar dan ziet hij ook, dat hij in zichzelf niet voor God kan bestaan. Dat hij met zijn eerlijkheid en betrachtingen van wat goed is onder de mensen, voor Gods gericht niet kan bestaan. Dat alleen het verzoenend bloed van Christus, door God toegerekend en door het geloof aanvaard, hem voor den Heere kan doen bestaan.

Dan gaat hij het kwaad niet goedkeuren, maar kan er zich niet boven stellen. Maar hij kan het aan God overlaten.

Asaf zegt: Immers zet Gij ze op gladde plaatsen.

Mijn jonge vriendin. Er is veel verkeerds, er is veel gebrek en ellende. Er is weinig liefde. Er is weinig vruchtdragen onder hen, die behoren tot het volk des Heeren. De zielen van onze medemensen, van hen, die tot de zichtbare kerk behoren, zowel als die daar niet toe behoren, weegt weinig op het - hart. Er is weinig echte beoefening van het: „Komt, ga met ons en doe als wij". Als het gezongen wordt, denken er misschien velen: „Je moet net zo knap zijn als ik."

Stoot je niet te zeer aan de gebreken. Baruch pleit niet voor de gebreken. De Heere beware onze jonge mensen, dat ze over de gebreken, die ze in anderen zien, niet ten ver-derve struikelen. Wij beleven, helaas, een tijd, waarvan gezegd moet worden: De ongerechtigheid vermenigvuldigt en de liefde van velen verhoudt.

Maar hierop mogen wij elkaar wijzen: Bij den Heere mogen wij komen zoals wij zijn,

Jonge vriendinnen en jonge vrienden. Wat ook verandert, de Heere verandert niet. Dat goede wensen wij voor elkander te zoeken en biddende te begeren. Daarin mogen wij elkaar bemoedigen.

Moge ook ons blad ..Daniël" daartoe een gering middel zijn in 's Heeren hand, om ons aan Hem en aan elkander in liefde te verbinden.

Je vriend, BARUCH.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen