HET HUWELIJK

Inleiding.

Onze jonge mensen staan aan het begin van het leven. Ons blad is geroepen hun voorlichting te geven. Een zware en verantwoordelijke taak. Allerlei vragen bereiken de redactie. Daarbij zijn vragen, welke betreffen de uiterst tedere kwestie van het huwelijk en wat daarmee samenhangt, met name de verloving en de omgang in verlovingstijd.

Op verzoek' van de redactie zullen wij trachten in enige artikelen hierover te spreken. Wij zijn ons bewust, dat dit geen gemakkelijke taak is. Veel gemakkelijker is het hiervan maar geheel te zwijgen met het argument, dat dit onderwerp zich kwalijk leent voor publieke bespreking. De behandeling zal licht critiek uitlokken. Voorzover deze een welwillend karakter draagt, is ze van harte welkom. Men bedenke bovendien, dat ons blad in alle delen van ons land verschijnt. En niet in alle delen van ons land denkt men en spreekt men over deze dingen op gelijke wijze. Wat in de ene landstreek als heel gewoon (ook al is het

verkeerd) wordt beschouwd, wordt in een ander deel des lands zó onvoorwaardelijk afgewezen, dat men zegt: moet daar nu nog over gerept? Van het meeste belang is natuurlijk voor onze jonge mensen datgene, wat aan het huwelijk voorafgaat, omdat dit hun meer direct raakt. Logisch 'schijnt het dus, te beginnen met de verloving, of, wil men, met de verkering, om daarna iets te zeggen van het huwelijk. Toch komt het ons gewenster voor eerst een en ander over het huwelijk te zeggen, omdat toch de verloving haar ernst en betekenis ontleent aan het huwelijk: en dat niet omgekeerd het huwelijk aan de verloving haar betekenis ontleent.

Het huwelijk een goddelijke instelling.

Toen God Adam had geformeerd uit het stof der aarde en een adem des levens geblazen had in zijn neusgaten, zo vond hij geen hulp voor zichzelf. Toen bouwde God een rib van Adam tot een vrouw en bracht haar tot Adam. En Adam zeide: deze is ditmaal vlees van mijn vlees en been van mijn been. Zo is uit enen bloede het ganse menselijke geslacht geschapen. En God zeide: Weest vruchtbaar en vermenigvuldigt en vervult de aarde.

Hoewel het niet in onze bedoeling ligt zozeer te schrijven over de verhoudingen in het huwelijk, zo moge hier terloops er de aandacht op worden gevestigd, dat de man door God gesteld is als het hoofd der echtvereniging, want de man is niet uit de vrouw, maar de vrouw is uit de man. Toch, opdat de band recht uitkome, zegt de Apostel, dat de man door de vrouw is, n.1. in de voortteling (1 Cor. 11 : 8, 12).

Zo is het huwelijk scheppingsordinantie en van Goddelijke instelling. Ware de mens 'staande gebleven, zo zou uit dit eerste mensenpaar zich het gehele menselijke geslacht harmonisch hebben ontwikkeld. Toch gaat ook nu, naar de bepaalde raad en voorkennisse Gods, deze ontwikkeling voort tot de laatste mens zal zijn geboren. De val heeft deze .scheppingsordinantie niet verbroken, zomin de schepping is teniet gedaan. Wel is de schepping bedorven, en zucht het ganse schepsel als in barensnood onder de gevolgen der zonde. Wel is ook het bedei-f der zonde ingekomen in het' huwelijk, doch de scheppingsordinantie is daarmede niet teniet gedaan. Na de val heet het weer: ijt vruchtbaar en vermenigvuldigt en vervult de aarde (Gen. 9:1).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen