De regeling van ons kerkelijk leven

Tenslotte rest ons nog iets te zeggen van de beroemde synode van Dordrecht 1618—1619. De vorige synode was gehouden in 1586. Sinds die tijd was men niet meer in een nationale synode bijeen geweest. Wellicht zult u vragen: ,,Waarom is er van 1586 tot 1618, een tijdperk van 32 jaren, geen synode gehouden?" Deze vraag is gemakkelijker te stellen, dan te beantwoorden.

Dat tijdperk van 32 jaar was ogenschijnlijk een bloeiend tijdperk. Doch het was niet alles Israël, wat zich bij Israël voegde. Velen waren het juk der dienstbaarheid in de Roomse kerk moede. Zij hadden zich gevoegd bij de kerk, waar men uit vrije genade zalig kon worden en waren nu afgebracht van goede werken, aalmoezen geven, aflaat kopen en overgeven aan zelffolteringen..

Christus had alles volbracht en de ganse wet vervuld; wij zijn zondaren en kunnen ons leven nooit verbeteren. Strenge Sabbathviering was niet meer nodig. Van goede werken uit dankbaarheid en liefde tot een Zaligmaker hoorde men hen niet. Dit was de geest der Libertijnen. Met lede ogen zagen zij, dat de kerk, waartoe zij behoorden, de gebondenheid van de wil en Gods vrij verkiezende genade beleed, waardoor er geen plaats was voor hun moralistisch Christendom. De Libertijnen verlangden een algemeen Christendom boven geloofsverdeeldheid. Zij waren tamelijk onverschillig omtrent de Gereformeerde geloofsleer en voerden de oorlog alleen om de vrijheid van ons land. Onze strenge Calvinistische vaderen streden echter om vrijheid en alleen recht van de Gereformeerde godsdienst. De strijd tegen Spanje en Rome was in de eerste plaats een strijd om de vrijheid van het geloof en het geweten. Het ging bij de Calvinisten niet om gewetensdwang, machtswellust en onverdraagzaamheid, maar het ging allereerst om de boodschap van Gods vrije genade voor zondaren zuiver te houden voor geheel het volk.

Zo stonden dus twee partijen tegenover elkander. De Gereformeerden wilden een nationale synode beleggen, maar door de Libertijnen werd dit tegengehouden.

Na een lange strijd, die bijna op een burgeroorlog was uitgelopen, werd, mede door het partij kiezen van Prins Maurits, tenslotte een nationale synode belegd te Dordrecht. Op 13 November 1618 werd deze synode door Johannes Bogerman, predikant te Leeuwarden, geopend. In het Moderamen hadden o.a. zitting: Johannes Bogerman, Herman Faukelius en Festus Hommius. Er waren 37 predikanten en 19 ouderlingen uit ons land afgevaardigd, benevens nog 23 buitenlandse godgeleerden uit Engeland, de Paltz, Bremen, Embden, Hessen, Zwitserland en Genève. De Franse afgevaardigden kregen van hun koning geen toestemming deze synode bij te wonen. In 32 jaar was er geen synode gehouden, dus was er veel te behandelen.

De hoofdzaak was het verschil met de Remonstranten. Hierop behoef ik echter niet verder in te gaan, daar dit straks in de artikelen van Kerkgeschiedenis wel uitvoerig behandeld zal worden.

De Dordtse Kerkenordening werd opgesteld, waardoor de synode de zo vurig begeerde éénheid in de zelfregering der kerk trachtte te verkrijgen. Op de besluiten van deze synode, die de vruchten van haar werkzaamheden eeuwen vooruit geworpen heeft en op haar kerkenordening steunt de versnipperde en verbroken vaderlandse kerk nu nog en moeten we met aanbidding en verwondering zien op de Trouwe Gods, Die Zijn kerk door alle eeuwen heen beschermt en onderhoudt, tegen het afvallen van de verdorven mens en de woedende aanvallen uit het rijk van de Antichrist.

In een kort bestek hebben we u nu een overzicht gegeven over het ontstaan van de Dordtse Kerkenordening (D.K.O.). De voornaamste bepalingen uit deze D.K.O. hopen we D.V. in een serie artikelen met u te bespreken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen