VRAGENBUS.

Nog vraagt de J.V. uit M. of wij onze meerderen onvoorwaardelijk moeten gehoorzamen zonder ons af te vragen of hun bevelen rechtvaardig zijn.

Antwoord: Uit het begeleidend schrijven krijg ik den indruk dat U de verhouding bedoelt in militairen dienst tusschen meerderen en minderen en omgekeerd, omdat U schreef van b.v. „bij een vuurpeleton".

Het komt mij voor, dat een mindere moeilijk kan beoordeelen of een handelwijze van een meerdere rechtvaardig is en dan bedoel ik i.z.h. kwesties in dagen van oorlog. Wettig is een oorlog, wanneer de vijand samenspant om een rustig en vreedzaam volk, dat hem niet beleedigd heeft te overvallen, zooals in den laatsten oorlog Duitschland Nederland gedaan heeft.

Als onze regeering dan onze soldaten oproept, om z.m. geweld met geweld te keeren, dan is dat plicht van de overheid en de soldaten hebben onverbiddelijk te gehoorzamen. Ja, het zou roekeloos wezen, wanneer een regeering niet van te voren haar land in staat van verdediging had gebracht.

Aangezien een soldaat nooit de motieven weet, waarom een of ander bevel tot hem komt, heeft hij blindelings te gehoorzamen en treft hem geen schuld.

U zult zeggen, maar treft Doëg, die op bevel van Saul op de priesters des Heeren aanviel dan geen schuld? Dan antwoord ik, dat Doëg om tweeërlei oorzaak schuldig was. Ten eerste omdat het voor een kind duidelijk was, dat het bevel des konings satanisch was, omdat het betrof de onschuldige priesters des Heeren en ten tweede, omdat Doëg niet handelde uit innerlijke begeerte tot gehoorzaamheid, maar uit bittere vijandschap tegen het volk des Heeren, dewijl hij een Edomiet was.

Jong. Vereeniging te H.I.A. vraagt: „Wat is te verstaan onder Humanisme?"

Antwoord: Als ge het woordenboek opslaat, zult ge vinden, dat onder Humanisme te verstaan is het streven om humaan te zijn, d.i. menschlievend, welwillend, vriendelijk, zorgzaam tegenover ondergeschikten.

Dit laat zich wel lezen. Het doet weldadig aan. En toch?

Het Humanisme is nauw verwant met de Renaissance (wedergeboorte), een machtige beweging in de 14e eeuw in Italië. Tegenover de cultuur der Middeleeuwen, die in alles een kerkelijk wereldontvluchtend stempel droeg, stelde men den mensch, zijn vrijheid, zijn geluk in deze wereld.

Het Humanisme, dat de oude classieken bestudeerden ontleende aan hen zijn krachten en idealen.

In Italië, waar men door de studie der Grieksche en Romeinsche schrijvers en wijsgeeren in den heidenschen geest zich drenkte, droeg het Humanisme een beslist onchristelijk karakter. In Nederland en Duitschland bestudeerden de Humanisten het N. Testament en de kerkvaders. Dit is het z.g. Bijbelsch Humanisme.

Hoewel de Reformatie veel aan het Humanisme heeft te danken, bestaat er tusschen beiden een groote tegenstelling.

De Reformatie gaat uit van de Heilige Schrift en bedoelt de eere Gods. Het Humanisme stelt den mensch in het middelpunt. Het is zeer zeker religieus gekleurd, maar het is Godsdienst zonder zondebesef en daardoor ook zonder zondevergeving en zonder geestelijke vernieuwing.

Vrucht van Humanisme is de Vrijzinnigheid, het Modernisme.

Erasmus, de groote Humanist in Nederland, wilde van geen rechtvaardigmaking door het geloof weten. Hij zag in Christus, een leeraar en voorbeeld.

Wilt U meer van het Humanisme weten, dan verwijs ik U naar Dr. J. Lindeboom: „Het Bijb. Humanisme".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen