Volg mij!

Puzzelstukjes

Al van jongs af aan wilde Roos ‘iets’ gaan doen in het buitenland. Toen zij tijdens haar studie een tijdje in Nigeria verbleef, ontdekte ze dat ontwikkelingshulp niet iets voor haar was. Het was een roze-wolk-droom: wassen in koud water, geen elektriciteit en een primitief leven… Later, nu ongeveer negen jaar geleden, sprak een vriendin haar aan met de Bijbeltekst: Aangaande mij en mijn huis, wij zullen de HEERE dienen. De tekst was het begin van een puzzel. “Ik ervoer dat God iets vroeg van mijn gezin.”

Rayan: “Ik werkte in het onderwijs, maar kreeg op mijn hart om God op een andere manier in Zijn Koninkrijk te gaan dienen. De nood van onbereikte volken drukte. Dan ga je zoeken: wat is de weg? Roos en ik waren los van elkaar bezig met onze roeping, maar het kwam samen. We legden het in gebed neer.”

“Soms kwam er weer een puzzelstukje bij,” vertelt Roos. “Bijvoorbeeld als we een bevestiging in de Bijbel lazen. De puzzel werd steeds completer. We werden stap voor stap klaargemaakt.”

Dorre woestijn

“De nood in het Midden-Oosten, de Arabische (moslim) wereld, werd voor ons zwaarder. Er is daar een grote, geestelijk dorre woestijn. We hadden geen idee of deze landen voor ons geschikt zouden zijn om te wonen. Na een lange zoektocht kwamen we bij Stichting Ismaël. Precies op de dag dat wij daar waren, kwam een ander gezin in Nederland op verlof. Zij vertelden over hun leven in het Midden-Oosten. Bij ons ging er een luikje open: het bleek mogelijk om in één van de landen van het Midden-Oosten te wonen.”

Een olifant in het zwembad

“Papa en mama gaven ons allemaal een kaart met Arabische letters. Op mijn kaart stond: “Volg Mij, Rob.” Ze vertelden dat ze voor Stichting Ismaël gingen werken en dat we zouden verhuizen. Ik vond het spannend, maar vooral leuk.”

Levi: “Ik hoorde het, maar het drong niet echt tot me door. Dat gaf een raar gevoel.” Roos: “Toen wij al in het proces zaten, en de kinderen nog niks konden delen, kochten het boekje Een olifant in het zwembad. We wisten eigenlijk niet wat dit precies voor boekje was. Het bleek te gaan over een gezin dat uitgezonden werd. Het voelde als een cadeau van de Heere dat we dit boekje ineens hadden. Op deze manier konden wij de kinderen een beetje voorbereiden op de grote veranderingen die kwamen, zonder dat we toen al hoefden te vertellen dat het over ons ging.”

Verkeer, afval en... hutspot

Na weken van voorbereiding is het zover! Het gezin stapt vanuit het vliegtuig een heel ander leven in. Rob: “Het is heel gek, totaal vreemd. Vooral het verkeer. Alles rijdt hier toeterend kriskras door elkaar. De lucht stinkt naar uitlaatgassen. Vrouwen hebben bijna allemaal een hoofddoek om. Er zijn veel palmbomen. O ja, en mensen gooien hun afval gewoon op straat.” Levi: “Nu zijn we het gewend. We missen onze vrienden en familie soms wel. En het Nederlandse eten. Vooral kroketten!”

Rob roept lachend: “En frikandellen, curry, pepernoten en chocoladeletters, natuurlijk!”

Roos: “Maar gelukkig krijgen ze nog genoeg Nederlands eten, hoor! We aten deze week nog hutspot, gemengd met koshari (macaroni, vermicelli en rijst met tomatensaus). Een culturele mix in één pan.”

School

Voordat ze écht aan het werk kunnen, moeten Rayan en Roos een Arabische taalstudie van twee jaar doen. Hun docent komt aan huis. Ze leren veel over de cultuur van het land. Rayan: “Soms probeer ik een praatje aan te knopen met mensen op de markt. Ik ben benieuwd naar wie ze zijn en vind het mooi om relaties opbouwen. Maar het is ook een mooie gelegenheid om de taal te oefenen.”

Levi en Rob gaan naar de internationale school in de stad. Rob: “Tsja, we hebben gewoon rekenen en taal enzo, maar dan allemaal in het Engels. Op deze school zitten kinderen van heel de wereld. Je hoort alle talen en ziet alle huidskleuren.” Levi: “In de pauze voetballen we met z’n allen. In Nederland sprak ik na schooltijd vaak af met vrienden, maar dat kan hier niet. We wonen te ver bij elkaar vandaan en hier zijn geen fietsen.”

Doodsbedreigingen

In het land waar de familie woont, is de meerderheid moslim. Toch leven er ook orthodoxe christenen. De groepen leven strikt gescheiden van elkaar. “In het paspoort staat welk geloof iemand aanhangt,” vertelt Rayan. “Dat kan grote spanningen opleveren. Bijvoorbeeld als een christenmeisje verkering krijgt met een moslimjongen. Of als een moslim overstapt naar het christendom. Ze krijgen doodsbedreigingen en soms moeten mensen vluchten voor hun leven.”

Roos: “Als wij uit onszelf aan mensen vertellen over de Bijbel, dan is het risico dat ons visum niet meer wordt verlengd. Als mensen ernaar vragen, mogen we wel antwoord geven. Wij moeten in ons gedrag laten zien dat we christen zijn. Het is een zoektocht hoe wij daarmee om moeten gaan.”

Bloeiende woestijn

Levi: “Zodra je de stad uit rijdt, kom je in de woestijn. Het is daar héél heet. De woestijn is rotsachtig. We gaan er soms spelen of wandelen.”

Rayan: “Het is dor, droog. Maar er zijn ook vruchtbare stukken, vooral bij de oases. Zodra er water in de woestijn is, groeit er van alles. Dit kun je doortrekken naar het Levende water en het werk van de Heilige Geest. In Jesaja 19 en Jesaja 66 staan beloften voor Egypte en voor de zonen van Ismaël. Deze lijken nog niet vervuld. In deze beloften lijkt er een periode te komen dat dit gebied geestelijk tot bloei komt. We weten niet hoe en wat, het is niet concreet, maar het geeft hoop en verwachting om dit werk te doen. De woestijn zal bloeien als een roos.”

Licht

“Geloven in de Heere heeft in dit land andere gevolgen dan in Nederland,” zegt Rayan. “Het kan je leven kosten. Daardoor zie je puurheid ontstaan.”

Roos: “Een vriendin las in een roman iets over de Bijbel. Ze had er nog niet eerder van gehoord. Ze werd nieuwsgierig, ging verder zoeken en kwam tot geloof. Dit had grote gevolgen: haar moslimfamilie wilde haar niet meer, ze kwam alleen te staan. Als gezin kunnen we voor haar klaarstaan, maar we zien haar gebukt gaan. Tegelijkertijd mag ze zich vasthouden aan de Heere. Je ziet hier veel donkerheid, maar daardoorheen het Licht.”

Vader Rayan

• Betekenis naam: “Hij die water brengt”.

• Hobby’s: Lezen, studeren, onderzoeken waarom dingen gaan zoals ze gaan, rondje lopen door de wijk en dienstbaar zijn aan anderen

Moeder Roos

• Betekenis naam: n.a.v. Jesaja 35: De woestijn zal bloeien als een roos

• Hobby’s: Haken, lezen: “Maar als ik eenmaal in een boek zit, ben ik onbereikbaar voor anderen, dus ik doe het maar niet al te vaak.”

Levi vult aan: “Haar hobby is ook de was opvouwen.” Roos: “Haha, of dat bij mijn hobby hoort? Maar ik doe het graag voor jullie!”

Levi, 13 jaar

• School: Internationale Middle school, klas 2 (Year 8)

• Hobby’s: Voetbal, tafeltennis, lezen en schaken.

Rob, 11 jaar

• School: Internationale Middle school, klas 1 (Year 7)

• Hobby’s: Knutselen, tafeltennis, schaken (dat laatste doet hij zelfs met familieleden in Nederland, via een app)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen