Afvinken

Soms voelt het alsof ik in twee werelden leef. Op kantoor gaan de gesprekken vaak over targets, vakanties, sportscholen. Tijdens de lunch schuift iedereen aan, pakt een broodje en begint te praten. Ik buig mijn hoofd. Even stil. Even bidden. En dan merk ik het weer: ik ben de enige.

Laatst zat ik in een overleg en ving ik een gesprek op. Een collega vertelde dat zijn schoonmoeder niet lang meer te leven heeft. Ze werkt haar bucketlist af, zei hij. Alles eruit halen. Carpe diem, pluk de dag. Ik hoorde het aan en er ging iets door me heen: wat is dat arm. Zo dicht bij de eeuwigheid, en dan druk met vinkjes op een lijstje. Mijn gedachten gingen naar Openbaring, naar die grote witte troon: daar is geen ruimte voor lijstjes, alleen voor waarheid in het binnenste.

En tegelijk voelde ik iets anders: verwondering. Dat ik nog elke zondag mag luisteren naar de boodschap van vrije genade en het enige volmaakte offer voor onze zonden: Christus.

Een paar dagen later, op een congres, liep ik een collega tegen het lijf. We raakten aan de praat. Ik vertelde dat ik op de Veluwe woon. Hij lachte spottend: dat is wel erg gereformeerd, hè. Hij vertelde dat hij ooit bedreigd was toen hij dronken door een christelijk dorp zwalkte. Bedreigingen zijn verkeerd, laat dat duidelijk zijn. Maar openbare dronkenschap is evenmin goed te praten.

Toch zijn er ontmoetingen die verrassend anders zijn. Een collega die rooms-katholiek is. Natuurlijk bestaan er duidelijke verschillen tussen roomsen en protestanten, maar de gesprekken met hem reiken soms verder dan ik in mijn directe omgeving gewend ben. Op maandag spreken we geregeld over de preken die we hoorden. Wat me opvalt is zijn ernst. Ook vraagt hij hoe het er bij ons aan toegaat, zonder spot of oordeel. Zo’n open gesprek doet goed.

We ontdekten dat we een gemeenschappelijke kerkvader hebben in Augustinus. Daarom gaf ik hem het boekje Uit de duisternis tot het licht, van ds. A.J.T. Ruis. Wie weet mag het tot zegen zijn, juist omdat Augustinus zo eerlijk spreekt over het hart van de mens en over Gods genade in Christus.

Tegelijk blijft het contrast met andere gesprekken hangen. Hoe leeg en arm is het als iemand leeft bij carpe diem, alsof dit leven alles is. Maar even arm is het wanneer iemand zondag aan zondag het Evangelie hoort en toch het bloed van Jezus Christus onrein acht. Dan blijft een mens even goed in de duisternis. Augustinus’ woorden herinneren eraan wat echte rijkdom is: dat iemand uit de duisternis getrokken wordt tot Zijn wonderbaar licht. Dat is het enige wat werkelijk standhoudt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen