Respect

Hun ogen kijken lachend onze kant op. Ik zie ze fluisteren en smoezen, en naar mijn man en mij wijzen. Opeens draait een van de obers zijn hoofd verschrikt richting de klok en op hetzelfde moment hoor ik buiten het krachtige geluid van de minaret.

De vier bedienden bedenken zich geen moment. Ze zetten hun plateau neer, pakken één voor één hun matje en rollen het languit over de vloer. Daarna zakken ze biddend op hun knieën met hun hoofd naar de grond.

“Moet je dit toch zien”, zeg ik zachtjes tegen André, terwijl ik mijn stoel van ons tafeltje bij het raam van het overvolle restaurant een stukje naar achteren schuif.

Het raakt me. Midden in het drukke Luxor, waar het stadsleven van de Egyptenaren bruist en niemand iets laat merken van godsdienst of geloof, behalve dan misschien de afbeelding van de zonnegod, die achter glas te bewonderen is. De zonnegod bevindt zich tussen de hiërogliefen op de muren van het graf van Toetanchamon.

En hier liggen ze. Vier mannen. Ze komen eerlijk voor hun geloof uit. Ik moet opeens denken aan Daniël en zijn drie vrienden. En aan mezelf, aan mijn kinderen, en aan de vele jongeren die ik ken.

Kom jij openlijk voor je geloof uit wanneer je aan het werk bent? Bid jij hardop voor je eten, terwijl je ongelovige collega’s even stil op je wachten met opscheppen?

Ik heb respect voor jou!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen