Als je jezelf tegenkomt in het contact met de ander

Deze Daniël gaat over ‘jij en de ander’. Kunt u een Bijbelse omschrijving geven van hoe je jezelf moet zien en hoe dat zich verhoudt tot onze tijd?

“Vóór de zondeval waren we een beelddrager van God. Ons hart was helemaal vervuld met God. Maar na de zondeval werd ons eigen ‘ik’ god. Sindsdien zijn we voortdurend maar bezig om ons ‘ik’ te voeden. We jagen idealen na, om een goed gevoel te kunnen hebben over die ‘ik’. Maar ons ‘ik’ vervult nooit ons hart zoals God dat deed vóór de zondeval. Er blijft altijd een lege ruimte in ons hart die alleen God kan vervullen.”

Kunt u ook een Bijbelse omschrijving geven van hoe je ‘de ander’ moet zien en hoe zich dat verhoudt tot onze tijd?

“Als het gaat over ‘de ander’ in de Bijbel, denk ik aan de barmhartige Samaritaan. Daarover zegt Jezus aan het eind van de gelijkenis: Ga heen en doe gij desgelijks. Wij zijn geneigd als het over onze naaste gaat, om ons te richten op ‘ons soort mensen’. Maar dat is niet wat deze gelijkenis ons leert. In de gelijkenis gaat het juist niet over ‘ons soort mensen’. Deze gelijkenis leert mij dat het irritante kereltje dat langs komt rijden op zijn fatbike, misschien wel mijn naaste is waar ik iets mee moet.”

Wat is nodig om weer terug te gaan naar het Bijbelse denken over jezelf en de ander?

“Bekering. Want de Bijbel leert mij dat mijn eigen ‘ik’ onherstelbaar beschadigd is. Er is iets heel nieuws nodig, je moet weer hersteld worden naar Gods beeld. Je krijgt de Heere Jezus nodig. Door Hem komt je ‘ik’ weer in relatie te staan tot God én tot de ander. Ik las iets heel moois bij Jonathan Edwards. Hij schrijft zoiets als: God móet wel Drie-enig zijn. Want de Vader kan niet alleen maar op Zichzelf gericht zijn. Ook de liefde van God richt zicht altijd op de Ander, de andere Personen in God. Maar de liefde van God richt zich ook buiten Zichzelf, op het verlorene. En als God Zich in Zijn liefde over jou, een verlorene, ontfermt, dan ga jij je vanzelf ook op de ander richten.

En nu moet je niet af gaan wachten tot je bekeerd wordt. Doe je mond wijd open en Ik zal Hem vervullen. Dat ‘wijd open’ laat zien dat God geen karig God is.”

Waarom is ‘de ander’ in de Bijbel zo belangrijk?

“Omdat ook de ander een beelddrager van God is. In Jakobus 3 vers 9 staat over onze tong: Door haar loven wij God en den Vader, en door haar vervloeken wij de mensen, die naar de gelijkenis van God gemaakt zijn. Met andere woorden: hoe kan het, dat we onze naaste vervloeken als hij of zij naar het beeld van God gemaakt is? Hoe gebroken ook, de ander weerspiegelt iets van Gods beeld. Iemand pesten is dus niet alleen de ander veel verdriet doen, maar betekent ook dat je Gods beeld aantast.”

Hoe verhoudt u zich tot deze ‘ander’, in uw werk als evangelist?

“Als ik aan mijn werk begin, bid ik: “Brengt U de mensen op mijn pad die ik tegen moet komen.” Want er zijn zoveel mensen, dat ik soms geen flauw idee heb waar ik moet beginnen. Ik kan hier in Emmen gelukkig gewoon beginnen in de kringloopwinkel. En dan begint het met oprechte interesse. Echt op de ander gericht zijn, zonder bijbedoeling. Dus niet ondertussen gaan denken, waar kan ik het sprongetje naar de Bijbel maken? Dat is niet oprecht. Als het gesprek niet bij de Bijbel komt, dan moet ik daar soms ook genoegen mee nemen. Je wilt niet weten hoeveel mensen er al geholpen zijn door alleen naar ze te luisteren en je mond dicht te houden. En zonder het woord Bijbel of God te noemen kun je al iets doorgeven van het Evangelie: meeleven, mee-lijden, oprechte interesse, er voor de ander zijn.”

Welke moeilijkheden komt u daarin bij uzelf tegen?

“Ik kom erachter dat echt luisteren heel moeilijk is. Dan heb ik iemand voor me staan en denk ik al na een paar minuten: wanneer gaat dit stoppen? Voortdurend moet ik mezelf corrigeren om te denken en te handelen uit liefde. Ook dat ik de ander positief mag oordelen, totdat het tegendeel blijkt. We zijn denk ik allemaal geneigd om datgene wat de ander zegt, te beoordelen vanuit ons denkkader. Dan maken we snel een verkeerde inschatting. Hierdoor gaat het ook onder ons in kerkelijke gemeenten zo snel mis. Ik zou daarom willen zeggen: stel vragen. Stop niet met geïnteresseerd zijn in de ander, totdat je echt zeker weet dat je hoort wat de ander bedoelt. Wat ik ook moeilijk vind, is om niet al mijn tijd te besteden aan preekvoorbereiding. Dat vind ik echt fantastisch om te doen. Dan kom ik zoveel mooie dingen tegen die ik op zondag door wil geven, dat ik mezelf soms een beetje moet afremmen.

Steeds weer loop ik tegen mijn eigen beperkingen aan. Het gebed van Eliëzer om een bruid voor Izak, is daarom ook steeds weer mijn gebed: doe haar mij toch heden ontmoeten.”

Welke moeilijkheden komt u bij ‘de ander’ tegen?

Lachend: “Ik zit nog in de eerste periode, dus nu is iedereen nog heel blij met me.” En dan, serieus: “Drentenaren zijn heel anders dan westerlingen. Ze zeggen niet zo snel wat ze denken. Ze zijn ook een beetje stug in contact. Maar ik probeer mezelf altijd voor te houden dat moeilijkheden met de ander altijd te maken hebben met moeilijkheden bij mezelf.

Wat ik wel heel moeilijk vind, is dat je regel matig afwijzingen krijgt. Zodra mensen op een folder een Bijbelse boodschap zien, bedanken ze er vaak voor. Ik hoop dat ik altijd mag blijven zien, dat niet ik degene ben die afgewezen wordt, maar dat het Evangelie afgewezen wordt. Juist dat maakt het zo intens verdrietig.”

Wat leert u van de ‘de ander’?

“De ander leert me kijken naar mezelf. Hoe kom ik over? Wie ben ik eigenlijk in de ogen van de ander? De ander laat me ook zien dat ik in heel veel dingen enorm gezegend ben. En dat ik tegelijkertijd zelf ook niet meer ben dan een bedelaar. In het inloophuis hangt een plaat en daarop staat: ‘Evangeliseren is niet veel meer dan dat de ene bedelaar tegen de andere zegt waar het brood te vinden is.’ Dan staan we allemaal op gelijke hoogte.”

Waar let ‘de ander’ op als je zegt dat je een christen bent?

“Of je doet wat je zegt. Dat is echt het allerbelangrijkste. Niet alleen of je concreet doet wat je belooft. Maar vooral ook of de boodschap die je brengt uit de Bijbel, te merken is in hoe je de ander benadert.”

Hoe kan ik concreet mijn christen-zijn handen en voeten geven in contact met ‘de ander’?

“Samengevat zou ik willen zeggen: De zuivere en onbevlekte godsdienst voor God en den Vader is deze: wezen en weduwen bezoeken in hun verdrukking, en zichzelven onbesmet bewaren van de wereld.

Twee dingen dus. Wezen en weduwen zijn in de Bijbel beeldspraak voor iedereen die zichzelf niet kan helpen. Die mensen moeten we dus opzoeken, of ze nu wel of niet bij de kerk horen.

En het andere is dat je jezelf onbesmet moet bewaren van de wereld. Dat is vreemdelingschap. Het geloof maakt je een pelgrim. En een pelgrim is iemand die zich niet aan de wereld hecht, maar aan wie je kunt zien dat hij of zij op weg is naar een ander vaderland. En dan mag je gerust God gaan zoeken om in de hemel te komen. Want dat lezen we in Hebreeën 12 ook van Abraham. Hij was begerig naar een beter vaderland.”

Wat is de rol van een gemeente als het gaat om ‘de ander’?

“Toen we nog in Elspeet woonden, was daar in de gemeente een heel mooi initiatief. Als er zorgen waren, werd je gebeld met de vraag: kunnen we iets voor je doen? Dit soort dingen horen een verlengstuk van de preek te zijn. Dat betekent dus dat hier in de preek ook aandacht voor moet zijn. Jongeren hebben dit ‘handen en voeten geven aan de kerk’ echt nodig. Een zak kleren wegbrengen naar een ander is veel geestelijker dan snurkend naar een preek luisteren. In Hebreeën 11 lezen we niet zoveel over het innerlijke geloofsleven van Noach. Maar er staat wel tot drie keer toe wat Noach dééd. Ten diepste is geloven gehoorzaam zijn aan het Woord.”

Hoe moet je als jongere staande blijven tegenover ‘de ander’?

“Laat je voeden door goede bronnen. In de eerste plaats door de Bijbel, maar ook door je eigen traditie. Verdiep je eerst in schrijvers van de Reformatie en Nadere Reformatie, voordat je een boek uit een andere stroming pakt. Als je een heet stuk staal in een koude vijver stopt, zal het stuk staal afkoelen. Maar als je dat hete stuk staal met warmte blijf voeden, zal op den duur de hele vijver op gaan warmen. Als je een dagelijkse omgang met God hebt, kan het niet anders of dit zal warmte afgeven naar je omgeving.”

Reinier van Klinken

• 32 jaar oud

• getrouwd

• vader van vier kinderen

• sinds augustus evangelist in Emmen waar een evangelisatiepost is met een inloophuis en een kringloopwinkel

• kookt graag

• kan niet stilzitten

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen