Smakelijk eten

Pasgeleden belde ik een jongere met een, in mijn ogen, gewone vraag. “Zouden we je mogen interviewen voor Daniël?”

Het werd even stil aan de andere kant van de lijn. En toen klonk, heel voorzichtig en zacht haar stem: “Zou je me volgende week terug kunnen bellen? Eigenlijk wil ik het eerst aan de Heere vragen, of Hij het goed vindt...”

Dit antwoord raakte me. We kregen een heel teer gesprek over bidden en gebedsverhoringen. Zomaar, ik kende haar niet eens.

Na het telefoontje ben ik een poosje stil blijven zitten, omdat ik onder de indruk was en jaloers. Er ging iets van haar uit. Ik merkte een diepe afhankelijkheid van de Heere: geen stap durven zetten zonder Hem en ook de wetenschap dat we zo snel struikelen en onze eigen weg gaan, zelfs in de kleinste dingen van alledag.

Wat ik eigenlijk proefde, was zout. Het zout van een hart dat Hem liefheeft. Dát.

Je kunt zo gewend raken aan zoutloos eten, dat je de smaak van het ingrediënt bijna vergeet. Nog een paar dagen lang had ik een nasmaak van zout. Smakelijk zout...

Soms moet je weer iets ‘hartigs eten’ om ontdekt te worden aan je eigen zouteloze bestaan en dat van anderen om je heen. Echt zout smaakt naar meer. Zijn jouw gesprekken met of zonder zout?

Kijk dan eens in de spiegel van Kolossenzen 4:6:Uw woord zij te allen tijde in aangenaamheid, met zout besprengd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen