Ruimte in rouw

“Ik ben het echt even helemaal kwijt! Gisteren wist ik nog goed wat ik allemaal zou gaan doen, maar nu…. Ik heb nog niks uitgevoerd vandaag. Heeft dit er soms ook mee te maken?”

Naast me zit Paul. Na het overlijden van zijn moeder heeft hij gesprekken bij mij. Persoonlijke, ook voor mij erg leerzame, gesprekken. Paul is wel een impulsieve flapuit. Hij kiest zijn woorden niet, ze ontsnappen meestal zomaar. Want de zin die hierop volgde was: “Nu ben ik mama kwijt en raak ik mezelf ook nog eens kwijt.” Met een brede smile op zijn gezicht. Ik glimlach dan mee, want het klinkt op zo’n moment even heel ontwapenend. Niet gemaakt of extra zwaar aangedikt, nee gewoon feitelijk hoe het op dat moment voor hem is. Andere momenten komen wel de tranen, wanneer het allemaal veel gevoeliger ligt. Wanneer hij ook dicht bij het verdriet om zijn moeder kan komen. Maar altijd voel ik iets wat ruimte maakt in onze gesprekken. Of er nu gehuild wordt of gelachen. Of er intense leegte gevoeld wordt of dat we mooie herinneringen ophalen aan de tijd met zijn moeder. Of er nu warme gevoelens mogen zijn of dat de realiteit even ijskoud aanvoelt. Het mag er zijn, hij mag er zijn. Ik waardeer dat erg aan jongens als Paul. Het geeft ruimte in rouw.

Wat mij soms zo raakt aan rouw (in zijn vele vormen), is dat het verdriet echt is, het verlies wordt gevoeld, maar dat het er soms niet mag zijn. Dat het moeilijk is om ruimte te geven aan alle gevoelens, alle vergeetachtigheid, alle frustraties, alle demotivaties, alle stille huilmomenten, alle openbare huilmomenten, alle schietgebedjes, alle momenten dat je situatie in de voorbede wordt meegenomen, alle handen op je schouders, alle aanbiedingen van een beetje hulp of een gezellig moment met die vriend of vriendin. Maar ruimte geven is dan soms zo moeilijk, het kan zo op slot zitten vanbinnen. Mag het allemaal wel? Word ik wel goed begrepen? Is mijn situatie wel welkom in dit leven? De dood hoort zó niet bij het leven, iedereen gaat zo makkelijk door in het leven, dat ik het gevoel overhoud dat mijn rouw er niet zo mag zijn. En dan fluisterend erachteraan: dat ik er niet mag zijn met mijn verlies en verdriet.

Rouwende jongeren zijn daarom op zoek naar naasten die hun openheid (of geslotenheid) kunnen opvangen en hen ruimte kunnen geven om er te mogen zijn met hun (soms rauwe) rouw.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen