Gezellig haardvuurtje

Zo dicht mogelijk met hun neus ertegenaan. Op een stapeltje kussens en een paar lage krukken, zodat ze het goed kunnen zien. Wat een gezelligheid... maar niet heus. Terwijl mijn broertjes en zusjes dicht bij de open haard naar het vuur kijken, zit ik verderop in de kamer met een knoop in mijn maag.

Ik snap er niks van. Moet je ze zien genieten van het knisperende hout, waar de vlammen vanaf spetteren.

Hoe kun je? Ik niet. Ik durf eigenlijk niet eens te kijken naar het gezellige haardvuurtje. Want weet je, als je straks zonder genade sterft, ga je naar het eeuwige vuur. Dus zoiets als deze houtkachel, maar dan voor altijd. Vreselijk.

Zo ging het vroeger als mijn vader in ons vakantiehuis de open haard aanstak.

Zoiets vergeet je niet.

Gelukkig, beste lezer, bestaat er meer dan het beeld van vurige vlammen op een regenachtige zomeravond.

Denk maar aan Jezus’ vurige liefde om mensen zoals jij en ik genadig te zijn.

Want: Alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe

Zou je niet buigen voor Hem die voor Zijn kinderen door het vuur ging? Ik hoop het!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen