De strik brak LOS

Wat dacht je toen je gevraagd werd om je verhaal te doen voor Daniël over pornoverslaving?

“Ik vind dit heel spannend. Dit is een heel persoonlijk verhaal, waar ik niet trots op ben. Ik doe dit dan ook niet, omdat ik per se mijn verhaal wil delen, maar dit is een onderwerp waar we in de kerk niet makkelijk over praten. Terwijl er zoveel jongens en meiden zijn die hiermee worstelen. Ik hoop dat dit interview aanleiding is voor goede gesprekken en misschien een duwtje in de richting van het zoeken van hulp.”

Hoe ben je verslaafd geraakt?

“Wanneer je in de puberteit komt, ontstaan er allemaal nieuwe gevoelens, ook seksuele verlangens. Ik was benieuwd naar het onbekende. Via leeftijdsgenoten en op internet komen er vervolgens beelden naar je toe, waarvan je weet dat het niet goed is om die te bekijken. En toch doe je het. Steeds vaker ging ik zelf op zoek. Eerst sprak mijn geweten nog, maar dat werd in de loop van de tijd steeds minder. Ik zwom zo een fuik in, waar ik niet meer uitkwam. Steeds vaker en steeds langer was ik aan het kijken.”

Hoe is dat, om met zo’n geheim te leven?

“Dat was echt heel benauwend. Je weet dat je bezig bent met dingen die niet deugen en je hoopt dat anderen daar nooit achter komen. Voortdurend leef je in angst om betrapt te worden. Maar tegelijkertijd voel je je zo ellendig, dat je ergens je hart zou willen luchten en bevrijd worden van dit nare geheim. Maar ik durfde er echt niet over te praten met anderen.”

Had je toen al een vriendin?

“Toen ik volwassen werd, kreeg ik ook verkering. Wat was ik daar blij mee! Ik dacht in mijn naïviteit dat de verslaving wel over zou gaan, wanneer ik zou trouwen en binnen het huwelijk ook seksualiteit een plaats zou krijgen. Ik ging mijn huwelijk in met een heel naar geheim, waar zelfs mijn vrouw niet van wist.”

Wanneer heb je voor het eerst met iemand gedeeld dat je verslaafd was?

“Er kwam een moment in mijn leven dat ik merkte dat mijn gedachten en vrije tijd steeds gevuld waren met porno. Dat is een verslaving, maar die gedachte drukte ik weg. Ik wilde het voor mezelf niet toegeven. Toen ik enkele jaren getrouwd was, kon ik het niet langer verborgen houden. Ik heb al mijn moed bij elkaar geraapt en aan mijn vrouw verteld waar ik mee bezig was. Ze schrok heel erg en had dit echt niet verwacht. Het was een heel moeilijke periode in ons huwelijk. Toch luchtte het ergens heel erg op dat ik dit niet meer alleen hoefde te dragen.”

Heb je dit ook gedeeld met iemand uit de kerk?

“Dat heb ik heel lang niet aangedurfd. Hoe moet je zoiets aanpakken? Hoe begin je zo’n gesprek en bij welke gelegenheid? Enkele jaren geleden was er zo’n gelegenheid om dit met een ambtsdrager te bespreken. En zijn reactie viel me zo mee! Ik zou tegen alle jongeren willen zeggen: je hebt zo’n luisterend oor echt nodig. Ze zullen je echt niet afschrijven, maar je zult juist meeleven ontvangen. En ze willen je graag de weg wijzen: bij de zonde vandaan en naar de Heere toe!”

Heb je ook hulpverlening gezocht?

“Ja, mijn vrouw en ik kwamen samen tot de overtuiging dat dit echt moet stoppen. Voor mezelf en voor ons huwelijk. Ik heb me aangemeld voor de mannengroep van De Vluchtheuvel, waar je samen met andere mannen met hetzelfde probleem ervaringen deelt en behandeling krijgt.”

En heeft de hulpverlening je geholpen?

“Enerzijds wel. Ik ben me veel meer bewust geworden van de ernst van het probleem. Ik moest leren om open te zijn naar mezelf en naar mijn vrouw over de dingen die niet goed gingen. Ook heeft het me geholpen om te ontdekken wat de onderliggende redenen zijn waardoor ik gevoelig ben voor deze zonden. Welke leegte en onvervuld verlangen maakt dat ik op deze manier probeer mijn behoeften te bevredigen? Ik ging de strijd aan. Ik wilde echt stoppen met deze zonde. Soms lukte dat een tijdje, maar steeds viel ik weer terug. De teleurstellingen stapelden zich op en ik raakte de moed kwijt dat het ooit nog goed zou komen. Het was echt uitzichtloos en waar zou dit eindigen? Waar zou ik met mijn ziel eindigen? Met mijn huwelijk? Met mijn gezondheid?”

Toch heeft de Heere ingegrepen. Hoe ging dat?

“Ik ben helemaal vastgelopen op allerlei terreinen. De Heere zorgde ervoor dat ik niet verder kon. Er kwam een diep besef dat ik jarenlang tegen de Heere had gezondigd, tegen beter weten in. Ik ben zó hard en onbereikbaar geweest, terwijl mijn buitenkant keurig leek. Ik ging me diep schamen en mijn hart brak. Ik voelde me zo schuldig en vuil. Daarnaast ging het zwaar wegen dat ik mijn vrouw intens verdrietig heb gemaakt. Ik kon in mijn beleving echt niet meer zalig worden. Voor zo iemand kan er toch geen genade zijn?

Ik kan het nog steeds niet klein krijgen dat de Heere vanaf die tijd een aantal keer vanuit Zijn Woord heeft gewezen op de grootheid van de genade die bij Hem te krijgen is en op het bloed van de Heere Jezus dat reinigt van werkelijk alle zonden. Ik smeek de Heere dat Hij deze genade ook aan mij geeft. Mijn hart trekt naar Zijn Woord en soms mag ik mijn hele hart voor Hem uitstorten. Ik word heen en weer geslingerd, maar ik hoop dat de Heere dit voor mij op zal lossen.”

Ben je nu “genezen”?

“Genezen vind ik een moeilijk woord. Gelukkig is het nu een tijd geleden dat ik daadwerkelijk gekeken heb. Ik heb alle maatregelen getroffen die ik kon nemen om zover mogelijk bij de zonde vandaan te blijven. Toch merk ik helaas dat ik gevoelig blijf voor deze zonde, in de zin dat er verkeerde dingen in mij blijven opkomen. Romeinen 7 vers 15 is echt de verdrietige beschrijving van mijn leven. Het geeft me wel eens moed dat er in de Bijbel staat: Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht (2 Korinthe 12:9). Deze genade heb ik nodig!”

Wat helpt?

• Alles aan de Heere voorleggen in gebed

• Gods Woord trouw lezen

• Praat erover met mensen die van je houden en betrouwbaar zijn

• Neem praktische maatregelen: filtering en toezicht door anderen

Wat helpt niet?

• Eenzaamheid & verveling

• Plaatsen opzoeken waar veel prikkels zijn (zwembad/strand)

• Uren spenderen op social media

Beste jongere, Ik schrijf je dit persoonlijke korte briefje, nadat je zojuist mijn interview hebt gelezen. Ik hoop dat één ding je hieruit bijblijft: ondanks onze zonden, ons struikelen en vallen blijft de HEERE trouw en Hij helpt!

Ik hoop dat je de tips opvolgt, om je te wapenen tegen deze zonden. De wereld lokt en trekt aan je. Deze zonde is zo dichtbij: op het reclamebord om de hoek en binnen handbereik op je mobiel... De beste tip vind je daarom in Psalm 119:5 (berijmd)!

Als je je in mijn verhaal herkende, geef ik je een dringend advies: Zoek hulp en maak je zonden/worstelingen bespreekbaar! Openheid lucht enorm op en iemand in je omgeving die met je meestrijdt en meebidt is erg waardevol.

Ik weet hoe hopeloos je je kunt voelen en dat is echt moeilijk. Daarom wil ik je uit Gods Woord met liefde en nadruk toeroepen: Indien wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig, dat Hij ons de zonden vergeve en ons reinige van alle ongerechtigheid. (1 Johannes 1:9)

Ik hoop en bid dat dit interview in deze uitgave van Daniël voor jou tot hulp en zegen mag zijn!

Groetjes,

Patrick

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen