L'amour

Ik zit achter mijn laptop en scrol wat op YouTube. Opeens verschijnt er een video van Martin Mans, een bekende organist in reformatorische kring. Hij speelt een populair stuk: L’amour toujours. Het orgel dreunt alsof het een dansvloer is.

Mijn gedachten gaan terug. Jaren geleden was ik verslingerd aan muziek. Niet zomaar muziek, maar popmuziek. L’amour toujours van dj Gigi D’Agostino, een dancehit uit 2001. Pulserende beats, meeslepende melodie. Die tijd ligt achter me. Toch?

Maar daar hoor ik het weer. Niet uit speakers in een discotheek, maar van een kerkorgel. Martin Mans timmert op de toetsen. Ritmes, akkoorden, het ligt lekker in het gehoor. En ik merk iets: mijn gedachten gaan weer terug. Naar die tijd. Naar die muziek.

Is dat goed? Dat vraag ik me af. Is het goed dat orgelmuziek me terugbrengt bij iets waar ik niet naar terug wil? Ik heb popmuziek bewust losgelaten. Ooit voelde ik dat als een strijd. Nu weer.

Precies op dat moment trilt mijn telefoon. Een appje van mijn ‘bazin’ Anja de Bonte waarin ze mij vraagt om een column te schrijven over reinheid. En terwijl ik daar zit, met de orgelklanken van een dancehit op de achtergrond, moet ik ineens denken aan Psalm 119 vers 5: “Waarmede zal de jongeling zijn pad, door ijdelheen omsingeld, rein bewaren?”

Ik word stil. Waar ligt mijn liefde? Waar klopt mijn hart voor? Nu wil ik geen karikatuur maken. Dit betekent niet dat alle muziek ‘fout’ is zodra het een bepaalde oorsprong heeft. Integendeel. In het verleden zijn wereldse melodieën vaker gebruikt voor christelijke liederen. Denk aan O hoofd vol bloed en wonden, waarvan de melodie oorspronkelijk een liefdeslied was: Mein G’müt ist mir verwirret, das macht ein Jungfrau zart. Of aan Amazing Grace. De melodie zoals we die nu kennen, komt van een traditionele Amerikaanse volksmelodie genaamd New Britain.

Liefde is krachtig. Het trekt je ergens naartoe. Maar waar naartoe? De wereld in? Of dichter bij de Heere? De titel L’amour toujours betekent: altijd liefde. Maar in het liedje van Gigi D’Agostino gaat het om een aardse (en dus tijdelijke) liefde, in romantische zin. Een gevoel dat komt en gaat. Maar echte, ware liefde tot God begint ergens anders. Niet bij een mens. Niet bij een gevoel. Maar bij God. “Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefgehad heeft.” (1 Johannes 4:19) Alleen door Zijn eeuwige, verkiezende liefde kun jij Hem lief krijgen. Alleen door Hem kun jij rein wandelen. L’amour toujours: ja, maar dan anders. Amazing grace.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen