Eén ding weet ik

het een beetje?” zegt Meijer, nadat ze een paar minuten gereden hebben. “Ik hoef “G^aat je denk ik niet te vertellen wat er precies gebeurde. Het heeft weinig met autorijles te maken. Jij kunt hooguit in zo’n situatie terechtkomen bij een aanrijding. Als je de schadeformulieren moet invullen ten overstaan van een onguur type. Dan loop je ook tegen wat chagrijn aan.”

Bram heeft al die tijd gezwegen. Volgens hem was dit wel even iets anders dan chagrijn. Hij voelt de schrik nog in zijn benen. De eerste paar minuten na de confrontatie bij de bezinepomp probeerde hij te ontdekken hoe Meijer zich voelde. Maar de instructeur leek kalm en weinig onder de indruk. “Waarom zeiden ze die dingen dan”, zegt hij. ‘En waarom zeiden ze die tegen u?”

Meijer kijkt hem nu ernstig aan. “Een uitstekende vraag. De vraag naar haat, pijn, leed. Zo zijn er wat vragen. Waarom is je broer blind? Waarom doen mensen elkaar soms buitensporig veel pijn, en nog bewust ook? En je noemde die vliegramp, in de Bijlmer, in 1992. Huiveringwekkend. Nu stop ik, want je begint nu wel heel langzaam te rijden. Geef maar een beetje gas bij. Zo dadelijk gaan we naar rechts.”

Bram zucht. “De vraag was eigenlijk waarom die jongens zo tegen u deden. Het leek wel alsof u het van tevoren voelde aankomen. Was dat zo?”

“Bram, laten we het eens omdraaien”, zegt Meijer ineens. “Geniet jij weleens? Vertel me eens over jouw momenten van genieten.”

Bram laat zijn ogen over het enorme kunstwerk in de brede middenberm glijden. Een stuk of negen kanariegele kegels die door elkaar vliegen. Midden in het gras ligt een grote donkerblauwe bowlingbal, slechts voor de helft zichtbaar. De rest zit zogenaamd onder de grond.

“Tja, genieten”, zegt hij aarzelend, een beetje verbaasd. En dan vervolgt hij vlotter: “Ik kan zeker enorm van dingen genieten, een avondje goede tennis waarbij alles lukt. Of een leuke verjaardag met fijne mensen. Maar ook van uit eten, en dan liefst tapas. Ehm… ik vind heel veel dingen leuk. Te veel om op te noemen. Een skivakantie, Italiaans ijs.”

“Kijk aan”, reageert Meijer vriendelijk. “Is dat een… bewuste keuze van je, om daarvan te genieten?”

Bram stuurt naar rechts, voor de grote kegels langs. Het is een druk en typisch kruispunt, ze hebben hier al vaker gereden. Ze zijn niet heel ver van huis meer.

“Bewuste keuze?” zegt hij. “Nee, dat denk ik niet. Ik denk dat het een beetje vanzelf gaat. Je groeit erin, op een gegeven moment kom je erachter dat je er super van geniet. Dat je het niet meer wilt missen.”

“Goed geantwoord… Ik heb er ook best veel over nagedacht”, zegt Meijer. Het lijkt of hij een brok in zijn keel wegslikt als hij verdergaat. “Maar ik vind genieten minstens zo raadselachtig als… lijden. Waarom kunnen we zo intens van dingen genieten? Vorige week vrijdagavond ging ik met mijn gezin naar Muziekgebouw Eindhoven. De zevende symfonie van Beethoven. Hoe bestaat het, wat een fenomenaal kunstwerk. Wie schept zoiets, is dat wel echt Beethoven? Hoe kun je zoiets moois als zulke complexe en lieflijke muziek verklaren? Ik…”

“U lijkt mijn broer wel”, onderbreekt Bram hem. “Steven had het laatst ook nog over een symfonie van Beethoven. De vierde, volgens mij, maar dat weet ik niet zeker. Hij praat er ook zo over.”

“Serieus? Wat mooi, dat hij die muziek ook waardeert”, zegt Meijer verheugd. “Ik denk dat het voor een blinde bijna onvermijdelijk is om van goede muziek te houden.”

“Hij speelt ook piano”, zegt Bram. “Hier rechtdoor?”

“Ja, je mag nu je eigen route naar huis kiezen, we breien er een eind aan. Je gaat goed. Ik denk dat we inmiddels op de helft van de hele rit naar je examen zitten. Aha, piano. Nou, onze oudste dochter speelt cello. Die wilde het celloconcert van Dvorák wel eens horen, dat werd dus ook uitgevoerd, vorige week, voor de pauze. En na de pauze die Beethovenuitbarsting. Het motiveert haar enorm, ze is weer tig keer zo enthousiast voor les.”

“Naomi?”

“Exact”, zegt Meijer. “Weet je de anderen ook nog?” knipoogt hij.

Bram stuurt hun straat in en laat de auto netjes langs het trottoir rollen. Hij zet hem in z’n vrij en opent het portier.

“Je mag de motor wel even afzetten”, zegt zijn instructeur.

“Vind je het goed als ik even mee naar binnen loop? Ik wil me graag verontschuldigen voor wat er bij de pomp gebeurd is, ook bij je ouders.”

“Ach welnee”, komt Bram direct. “U kunt er toch ook helemaal niets aan doen. Die gasten waren gewoon hartstikke verkeerd. Het hoeft echt niet, hoor. Ik kan het zelf ook wel gewoon vertellen. Of misschien vertel ik het uiteindelijk niet eens. Wat heb je eraan. Ik probeer vooral de leuke dingen te onthouden.”

Meijer lacht hardop. “Je bent een mooie, jij”, zegt hij. “Maar ik wilde van de gelegenheid gebruik maken om Steven te horen spelen. Dat mag zeker wel?”

Ze stappen uit en beide portieren slaan tegelijk dicht. Bram werpt een blik door het raam en ziet Steven aan de piano zitten.

“U treft het”, zegt hij. “Steven zit te spelen.”

“Eerlijk gezegd zag ik dat al”, bekent Meijer. “Ik ben van nature nieuwsgierig. En ik heb uiteraard niet zoveel te doen tijdens het autorijden.”

“Ja ja”, zegt Bram. Hij loopt achterom en opent de deur. Het is al tien voor half vijf. De les is behoorlijk uitgelopen. De pianoklanken waaieren hen tegemoet. Drie verbaasde gezichten kijken van hem naar Meijer. Anneloes een beetje lachend, moeder met een vleugje schrik en vader trekt een frons en laat zijn mondhoeken zakken.

“Goedemiddag”, fluistert Meijer. Meteen is er een aarzeling te horen in het spel van Steven. Vader knikt als groet en moeder laat een glimlach toe. Ze staat met een groene paprika in haar handen en lijkt de rommel in keuken te taxeren.

Steven tilt zijn handen op. ‘Goedemiddag’, zegt hij. Met zijn gespreide vingers boven de toetsen blijft hij roerloos zitten. “Als ik me niet vergis”, zegt Meijer, “was dit die postume nocturne van Chopin, in cis-klein. Lento con gran espressione.” “Exact”, zegt Steven. “Heel goed.”

Meijer leunt tegen de deurpost van de bijkeuken. Dan maakt hij een gebaar en schraapt zijn keel. “Ik kwam even mijn verontschuldigingen uitspreken. Zojuist was er een situatie waarin ik werd geïntimideerd door een kleine groep jongemannen. Bram heeft alles kunnen volgen. Ik denk dat het buiten mijn schuld gebeurde, maar ik voel me wel verantwoordelijk voor de sfeer tijdens de lessen. Het tweede doel van mijn binnenkomst is te vragen of jij, Steven, nog een keertje vooraan wilt beginnen. Alsjeblieft?”

“Wat is… geïntimideerd?” vraagt Anneloes met een partij rimpels in haar voorhoofd.

Bram veronderstelt dat hij het voor haar het beste kan omschrijven als “schelden en tuffen”, maar hij zegt niks.

Steven speelt. Zijn hoofd deint mee, van links naar rechts, en terug. Bram kijkt voorzichtig naar Meijer. Die heeft zijn ogen gesloten.

Als Steven de laatste noten laat uitklinken, blijft hij nog even roerloos wachten. Dan zegt hij: “En de stilte ná dit muziekstuk is nog steeds Chopin.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen