Sexting, grenzen en een eerlijk gesprek

Er zijn mensen die jou wel degelijk zien staan. Die waardevolle adviezen voor je hebben. Zo ook dominee J. de Kok uit Sint-Annaland, politieagent Frank Zuidijk en hulpverlener Eelco Weerheim van de Vluchtheuvel. Zij zien jongeren die naar een reformatorische school gaan en naar catechisatie. Die bidden. En die tegelijk struggelen met dingen als sexting, porno, groepsdruk of verslaving.

Dominee De Kok: “Laatst preekte ik over Galaten 5, over de ‘werken van het vlees’: onreinheid, hoererij, ontucht. Je voelt het gebeuren: plotseling wordt het stil. Alsof iedereen zijn adem inhoudt. Jongeren herkennen zich in die woorden. Ze worstelen, maar spreken het niet uit. Daarom is het belangrijk dat wij het wel benoemen. Ik zie het als ik dit soort dingen bespreekbaar maak op catechisatie. Soms aan de manier waarop iemand wegkijkt. Of ineens stil wordt. Dan weet ik: dit onderwerp raakt. Als ik het heb over de gevaren van sociale media of wat je deelt op je mobiel, dan is het niet zomaar theorie. Het is je leven. Wat ik verdrietig vind: jongeren komen er zelden zelf mee. Ze houden het voor zich. Terwijl de binnenkant schreeuwt. Dat zie ik. En dat vind ik erg.”

Zuidijk: “Ik was op een bijeenkomst met veertig kerkenraadsleden. Toen ik vertelde dat sexting onder reformatorische jongeren drie keer vaker voorkomt dan onder niet-re formatorische jongeren, schrokken ze. Dat men schrok snap ik, maar de kerkenraadsleden keken er vooral van op. Terwijl ik dacht: hoe kun je hier nog van schrikken? Jongeren zitten in groepsapps waar foto’s worden gedeeld. Soms sturen vrienden iets door dat je niet wil zien. Soms lijkt het stoer. Of hoort het er gewoon bij. Maar weet je wat ik zie? De gevolgen. Jongeren die kapotgaan, omdat één naaktfoto is doorgestuurd. Het verwoest je leven.”

Voor dit artikel laten we het drietal reageren op een aantal stellingen.

Eén foto kan je leven kapotmaken

Weerheim: “Sexting is niet onschuldig. Een meisje stuurt een foto naar haar vriendje. Het voelt veilig. Er is vertrouwen. Maar dan gaat het uit en hij deelt die foto met anderen. Wat eerst privé was, wordt publiek. Die ene klik wordt een kettingreactie. Jongeren raken overspoeld met angst, schaamte, wanhoop. We hebben jongeren gezien met zware depressies. Sommigen met zelfmoordneigingen.”

Zuidijk: “Het is helaas niet iets van ‘buiten onze kring’. We treffen op de biblebelt jongens en meisjes aan die aan de keukentafel huilend toegeven: ‘Ik dacht dat ik hem kon vertrouwen.’ Jongens die zeggen: ‘Ik wilde het niet delen, maar mijn vrienden vroegen erom.’ Onderzoek laat zien dat juist taboe een risicofactor is. Wat je niet mag, wordt spannend. Reformatorische jongeren zeggen zelf: ‘We praten hier thuis niet over.’ Als je nergens je vragen kwijt kunt, ga je zoeken. Online of in vriendengroepen.’”

Weerheim: “En de schade is groot. Want wat je ziet, blijft hangen. Beelden nestelen zich in je hoofd. Jongeren krijgen een vertekend beeld van seksualiteit. Van relaties. En dat werkt door. In hun huwelijk, in hun geloofsleven en in hoe ze naar zichzelf kijken.”

Beelden plakken aan je ziel

Weerheim: “We onderschatten het effect van beelden. Jongeren denken: Ach, één keer iets kijken of doorsturen is toch niet zo erg? Maar ik vergelijk het met een pleister. Als je die steeds opnieuw op je huid plakt, hecht hij op een gegeven moment niet meer. Zo werkt het ook met seksueel getinte beelden. Iedere verbinding buiten Gods bedoeling, maakt het moeilijker om straks écht verbonden te zijn aan je eigen man of vrouw.”

Dominee De Kok: “Het klopt dat jongeren soms denken: één beeld, wat maakt het uit? Maar ik zeg altijd: je ziel is geen waterdichte doos. Beelden laten sporen na. Ze maken iets los. En dat verandert hoe je kijkt. Naar jezelf. Naar anderen. Naar relaties. Naar de Heere. Seksualiteit is iets moois. Iets kwetsbaars. Iets wat bedoeld is voor de veilige bedding van liefde en trouw. Maar als je daar achteloos mee omgaat, dan wordt het een wond. En de geestelijke kant is misschien nog wel zwaarder. Als jongeren structureel verkeerde beelden binnenhalen, verandert hun hele denken. Dan wordt het steeds moeilijker om zich open te stellen voor Gods Woord. Je bouwt een laag eelt op je ziel.”

Praten over sexting is van groot belang

Zuidijk: “Voor jongeren die hiermee worstelen: blijf er niet mee lopen. Praat erover. Met iemand die je vertrouwt. Een mentor. Een ouder. Een vriend. Of bel anoniem met de hulpverlening. Als je blijft zwijgen, word je eenzamer. Dan wordt de drempel om eruit te komen steeds hoger.”

Weerheim: “Voor ouders: als je vermoedt dat er iets is: kom in actie. Zoek het contact met je kind en andere betrokkenen. Vraag eventueel advies bij De Vluchtheuvel. Je kinderen zullen je (ook als ze het tegenovergestelde zeggen) je er hun leven lang dankbaar voor zijn. Onvoorwaardelijke liefde vraagt actie!”

Zuidijk: “Durf de politie om advies te bellen. We starten niet direct een onderzoek of iets dergelijks. We komen niet direct om een jongere thuis weg te halen of een strafrechtelijk onderzoek te starten. Maar we denken wel graag met je mee en verwijzen je graag door naar de juiste instanties of voorzien van advies.”

Hulp zoeken is de belangrijkste stap

Weerheim: “Dat is zeker waar. Als ik met jongeren werk die vastlopen in verslaving of seksueel grensoverschrijdend gedrag, ga ik naast hen staan. Niet erboven. We hebben allemaal hetzelfde hart. De verleiding zit in ons allemaal. Maar juist daarom moeten we elkaar helpen. Bij De Vluchtheuvel hebben we bijvoorbeeld mannengroepen. Hierin begeleiden we tien tot twaalf mannen die worstelen met seksueel ongewenst gedrag, zoals het steeds opnieuw pornografische beelden op zoeken, zich bezighouden met webcamseks of ongeremde zelfbevrediging. Het begint met erkennen dat je het niet alleen kunt. We zien namelijk dat als mannen hulp hebben gezocht en gewerkt wordt aan openheid en herstel, dat mensen ook weer hoop krijgen dat er herstel mogelijk is! Een mooie uitspraak van iemand die bij ons hulp vroeg en kreeg: “De belangrijkste stap die je kunt nemen, is om alles naar het licht te brengen. Dat vergt veel moed, maar is alles waard! De bevrijding van een donkere kant begint bij openheid.”

Zuidijk: “Snapchat, Instagram, TikTok. Wat je als jongere ziet, is vaak veel heftiger dan je ouders beseffen. Wist je dat sommige jongeren zelfs deepfake-video’s gebruiken om anderen onder druk te zetten? Ze maken een nepfilmpje van jou, met jouw gezicht erop en gebruiken dat om je te chanteren. Dan komt het aan op één ding: durf je het te vertellen? Blijf je zwijgen of trek je aan de bel?”

Weerheim: “We zien het gebeuren dat jongeren alles zo lang binnenhouden dat het explodeert. Of dat jongeren denken: ‘Ik ben zondig, God wil mij niet meer.’ Maar dat is een leugen. Je bent nooit te ver weg voor vergeving. Nooit te kapot voor herstel.”

Dominee De Kok: “Als je als lezer iets meeneemt uit dit gesprek, laat het dan dit zijn: Hoe diep je ook gevallen bent, hoe donker je mobielgeschiedenis ook is, hoe lang je ook gezwegen hebt; bij de Heere is er een weg terug. Zoek biddend om hulp.”

We moeten Snapchat verbieden. Punt.

Dominee De Kok: “Ik ben misschien ouderwets, maar ik zeg het rechtuit: ‘Ouders, geen Snapchat. Punt.’ Maar we hebben toch een goed filter? En VPNverbindingen blokkeren we. Vergeet het maar. Jongeren weten meestal meer van technologie dan hun opvoeders. Dus moet je grenzen stellen. Geef niet alleen vertrouwen, maar ook leiding.”

Zuidijk: “Daar komt bij: ouders weten vaak niet eens wat Snapchat is. Ze snappen de werking van dit platform soms niet of zien de gevaren er niet van. Ze weten niet wat een VPN-verbinding is.

Maar jongeren wel. Daar zit het risico. Want als je het niet begrijpt, kun je ook niet begeleiden.”

Weerheim: “Sommige ouders zeggen: ‘Bij ons thuis is het gezellig, warm, liefdevol.’ Dat is heel belangrijk. Onvoorwaardelijke liefde! Veel jongeren (en ouderen) missen dat of hebben dat gemist. Maar leiding is ook nodig. Liefde en leiding; beide zijn noodzakelijk. Bij ons thuis doen we elke avond een avondsluiting. Tien á twintig minuten, boek lezen, kopje thee en dan het gesprek. Soms gaat het boek aan de kant en voeren we met elkaar het gesprek over de mobiel of andere belangrijke zaken.

Dominee De Kok: “Maak het ook concreet. Laat je kinderen merken: ‘Papa of mama weet hier iets van.’ Als jij als ouder nooit over seksualiteit praat, gaan ze ook niet met hun vragen naar jou toe. Zuiddijk: “Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond, dat het open gesprek (door ouders met hun kinderen) hierover aantoonbaar risicoverlagend werkt.”

vandaag Vijf dingen die jij kunt doen:

1. Zorg dat je niet alleen bent. Zoek iemand bij wie je terechtkunt als het misgaat.

2. Wees eerlijk. Ook als je fouten hebt gemaakt. Schaamte groeit in stilte.

3. Bescherm jezelf. Installeer filters of meekijkapps zoals Qustidio. Gebruik geen apps die je verleiden, zoals Snapchat.

4. Stel vragen. Durf thuis te zeggen: “Ik snap dit niet. Kunnen we het erover hebben?”

5. Bid, ook als je niets voelt. God hoort je, ook als je struikelt. Juist dan.

Een paar feiten...

60-80% van de jongeren ervaart sexting in hun omgeving.

Meisjes ervaren vaker druk/spijt.

Foto’s blijven bestaan, soms levenslang.

90% stuurt niet door, maar 10% doet dat wel.

...en wat het betekent

Sexting is geen taboe-onderwerp in jouw vriendenkring.

Niet alleen jij hebt vragen; er heerst groepsdruk via dating, groepschat en relaties.

Wat je deelt, laat onverwijderbare sporen na.

Eén persoon kan jouw situatie veranderen.

Dominee J. de Kok

• Leeftijd: 45 jaar

• Woonplaats: Sint-Annaland

• Beroep: predikant van de Gereformeerde Gemeente van Sint Annaland

• Achtergrond: getrouwd, vader van 6 kinderen. Publiceert ook over kerkgeschiedenis en theologie.

Frank Zuidijk

• Leeftijd: 28 jaar

• Woonplaats: ’s-Gravenpolder

• Beroep: operationeel Specialist A GGP politie

• Achtergrond: staat bekend vanwege media-aandacht (onder meer in het Reformatorisch Dagblad) over zijn inzet binnen de politie in de bijbelgordel. Betrokken bij kennisnetwerk ‘Bijbelgordel’ binnen de politie.

Eelco Weerheim

• Leeftijd: 39

• Woonplaats: Gouda

• Beroep: teammanager, coach en mediator bij Stichting De Vluchtheuvel

• Achtergrond: werkt namens De Vluchtheuvel aan trainingen, toerusting en mediation, onder meer in thema’s als seksverslaving en gezinsproblematiek.

Niet de enige

Vind jij het moeilijk om niet toe te geven aan seksuele verleidingen? Weet dat je niet de enige bent.

De Vluchtheuvel kan iets voor jou betekenen in het strijden tegen deze verleidingen. Bijvoorbeeld als je je herkent in één of meerdere gedragingen:

• Het kijken naar pornografisch materiaal, het bellen van sekslijnen en het bezoeken van erotische chatboxen, etc.

• Ongewenst gedrag als vlucht voor pijn, angst, eenzaamheid of somberheid

• Gevoelens van schaamte, schuld of verlies van identiteit

Mannengroepen: samen sterker

In een groep van 10 tot 12 mannen (vanaf 18 jaar) kom je in zo’n tien bijeenkomsten samen, verspreid over zes maanden. Wat je kunt verwachten:

• Diepgaand inzicht in je gedrag: triggers, patronen en emoties

• Aanleren van nieuwe(re) gezonde patronen en vergroten zelfbeeld

• Een veilige omgeving waarin openheid en bemoediging centraal staat, zonder oordeel

• Leren van en met elkaar en investeren wat je nodig hebt voor na de Mannengroep

• Christelijke verdieping: Gods Woord, identiteit

• Betrokkenheid van partners in aparte sessies en gezamenlijke avonden

Ervaringen die spreken

Deelnemer: “In de mannengroep leerde ik me op zulke momenten op iets anders te richten, zoals sporten of kleine klusjes. Dat geeft positieve energie. Daardoor verdwijnt de behoefte om porno te kijken.” Deelnemer: “Na één keer ben je die drempel al over en voel je je een pak lichter. Het is niet zweverig. Neem vooral je partner mee!”

Samen kun je breken met porno en een gezonder leven opbouwen.

Meld je direct aan of haal vrijblijvend meer informatie bij:

(0113) 21 30 98

stichtingdevluchtheuvel.nl zoek naar “mannengroep”

Twee meiden over sexting

Linde de Kok (15 jaar): “Wij denken dat het verspreiden van naaktfoto’s bij zeker 60 procent van de jongeren in onze omgeving voorkomt. Misschien zijn het de jongens die meer vragen, maar ook meiden die iets sturen.”

Anne Gunter (16 jaar): “Pas ging er een foto rond. Iedereen kreeg ’m. We denken dat het van een meisje van ‘ons’ is, maar niemand weet het zeker. Echt naar. Als het van jou is, wil je toch onder de grond kruipen?”

Linde: “En dan denk je: ja, je stuurt het zelf. Maar vaak is het in vertrouwen. Verkering uit, ruzie… en dan gaat het fout. Dan heb je spijt.”

Anne: “Ik zou het alleen sturen als ik verliefd ben, dacht ik vroeger. Maar nu denk ik: nee. Dan nog niet. Je weet nooit wat er gebeurt.”

Linde: “Echt. Niet doen. Wat je deelt, ben je kwijt.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen