In het spoor van het onbekende

Aan de muur hangt een schilderij van Castle Point, een rotsachtige kaap in de buurt van Carterton. “Gekregen voor ons 25-jarig huwelijk”, vertelt zijn vrouw Marian, die hem af en toe aanvult tijdens het gesprek. “Kijk, onze trouwdatum staat in het strand geschilderd.” Nieuw-Zeeland: het land waar ze jarenlang woonden, waar dominee Evers werkte in de zuivelindustrie en ouderling werd in Carterton, een zustergemeente van de Gereformeerde Gemeenten. Daar begon ook zijn weg naar het predikantschap. Inmiddels is hij ruim vier jaar terug in Nederland, en is hij predikant te Vlaardingen. Maar er liggen nog steeds banden met de andere kant van de wereld. “Vier van onze vijf kinderen wonen nog steeds down-under. In januari hoop ik voor het eerst sinds mijn bevestiging als predikant terug te gaan. Onze jongste dochter trouwt dan. In december is er ook nog een derde kleinkind op komst.”

We spreken hem over raadsels. Over stenen vol geheimen, maar ook over het leven zelf, vol vragen waar je soms geen antwoord op hebt. De predikant hoeft niet lang na te denken als we hem vragen naar het grootste raadsel. Zijn stem zakt. “Is het grootste raadsel niet dat God Zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven voor zondaren, goddelozen, vijanden? Wie kan dit toch bevatten?”

Als God alles bestuurt, waarom zijn onze keuzes dan nog belangrijk?

“De Heere heeft ons een zekere vrijheid gegeven in het gewone leven. Je mag zelf kiezen of je honing of pindakaas op je brood doet. Maar als het gaat om het leven naar Zijn wil, dan zijn we gebonden en hebben we verlossing nodig uit de macht van satan. God roept ons om volgens Zijn geopenbaarde wil te leven, maar als je het probeert dan ontdek je: dat kunnen wij ten diepste niet. We kunnen misschien dénken dat we goed leven, maar van nature is ons verstand verduisterd en ons hart verdorven. Dat maakt wedergeboorte zo noodzakelijk.”

U woonde jarenlang in Nieuw-Zeeland. Hoe kwam dat?

“In de jaren ’80 hoorde ik veel mensen klagen over Nederland en de dreiging van de Koude Oorlog. Dat zette me aan het denken. Ik wilde een tijdje in het buitenland werken om te kunnen vergelijken. In 1987 tipte iemand me over Nieuw-Zeeland. Mijn vrouw en ik hadden toen nog verkering. We besloten om te emigreren. Een maand voor onze emigratie in 1988 zijn we getrouwd. Ik kreeg werk in de zuivelindustrie.”

Was de emigratie ook geestelijk gezien een zegen?

“Zeker. Ik ben met zieleraadsels in Nieuw-Zeeland gekomen en kreeg geestelijk onderwijs door de prediking. De Heere heeft de prediking willen gebruiken om meer van Christus te ontdekken. Als de Heere in je leven gaat werken, zie je dat je zondaar bent. Dat de zaligheid buiten onszelf is. Dat ging geleidelijk. Vergelijk dat met eten: je weet vaak niet meer wat je vorige week gegeten hebt, maar wat je op je eigen bruiloft at, dat weet je nog wel, want dat was een hoogtepunt. Zo zijn er ook geestelijke hoogtepunten, die vergeet je niet. Maar je kunt niet van alleen hoogtepunten leven. Je hebt dagelijks voeding nodig. Zo ook geestelijk: door het dagelijks gebruik van de genademiddelen wordt je geestelijk leven onderhouden.”

U hebt als ouderling een stichtelijk woord mogen spreken in de gemeente van Carterton…

“Klopt. De gemeente werd vacant in 2013. Dat gaf een grote nood. Hier in Nederland hebben vacante gemeenten zondags regelmatig toch een predikant die bij hen voorgaat. Maar dat kan in Carterton niet vanwege de afstand. In 2014 hadden we 46 zondagen leesdienst. Vooral de nood onder jongeren drukte zwaar op me. De Heere riep vanuit Lukas 22:32b: versterk uw broederen. Hij baande een weg, door de onmogelijkheid heen, om het Woord te verkondigen. De classis verleende mij toestemming een stichtelijk woord te spreken in de gemeente. Zo werd ik lerend ouderling.”

Hoe ontdekte u uw roeping tot het predikantschap?

“Dat is een weg geweest met veel zieleworstelingen. De Heere bond de nood van andere vacante gemeenten op. Hij gaf duidelijkheid dat er een roeping lag buiten Carterton vanuit Romeinen 1:11: opdat gij versterkt zoudt worden. De Heere heeft dat willen bevestigen door de last van Carterton over te nemen. Drie weken nadat het curatorium mij aannam, mocht dominee A.T. Vergunst het beroep naar Carterton aannemen.”

Wat waren voor u momenten van diepe worsteling?

“Voor het eerst aan het Heilig Avondmaal gaan. Bij de nodiging tot de tafel citeerde dominee Kuijt Johannes 14:1: Gijlieden gelooft in God, gelooft ook in Mij. Dat kwam met kracht in m’n hart en de Heere gaf vrijmoedigheid om deel te nemen. Na de bediening werd ik echter enorm aangevochten: ik vreesde het brood van de kinderen gestolen te hebben. Dat ging er heel diep door. Die avond ging ik zeer terneergeslagen naar de kerk. Evangelist Groen liep samen met mij naar binnen en was verheugd dat ik aan het Heilig Avondmaal had deelgenomen. Dus ik vertelde hem dat ik het brood van de kinderen had gestolen. Hij antwoordde voor mijn gevoel wat laconiek: ‘Dan komt het wel goed.’ Ik voelde me niet begrepen. In de kerk zocht ik de Schriftlezing voor de preek op. Het was Johannes 14:1. Ik wist niet dat die woorden daar stonden. Toen kwam de Heere Zelf vanuit Zijn Woord over met zoveel liefde. Ik zei: ‘Heere, niet meer, ik kan niet méér liefde verdragen.’ Dat moment ben ik nooit vergeten. De Heere loste Zelf het raadsel op. Dat is zo’n wonder. Maar de strijd blijft. En de honger naar meer ook. Ik merk: hoe meer ik van de Heere mag leren, hoe meer ik erachter kom hoe weinig ik weet. Als er iemand is die veel van de Heere geleerd heeft, dan is Paulus het wel. Maar juist hij zegt: Opdat ik Hem kenne. We kennen Hem hier ten dele. Er blijft honger en dorst naar nader onderwijs van de Heere. De eeuwigheid zal nodig zijn om de Heere te leren kennen.”

Is het verkeerd om vragen aan God te stellen?

“Nee, zeker niet. Kijk maar naar Gods kinderen in de Bijbel, zij hadden ook hun raadsels. We lezen van Rebekka: Waarom ben ik dus? En zij ging om den HEERE te vragen. (Gen. 25:22). De Heere antwoordde haar. Als het motief oprecht is, wijst de Heere je niet af.”

Wat als deuren gesloten blijven terwijl je een roeping voelt?

“Als de Heere geen deur opent, is dat óók een antwoord. Vraag: wat wilt Gij dat ik doen zal? Ook als mijn weg anders loopt dan ik denk. Onze (klein)kinderen wonen aan de andere kant van de wereld. Dat is niet makkelijk, maar de Heere leidt onze weg om nu in Vlaardingen te dienen.”

Hoe maak je een goede keuze, bijvoorbeeld voor je studie?

“Begin met de vraag: is het in strijd met Gods geboden? Zo ja, dan valt het af. Zelf werd ik als jonge onderzoeker eens uitgenodigd voor een internationale conferentie in Duitsland. Een hele eer om daar te mogen spreken. Maar toen kreeg ik bericht van het organiserend comité: op zondag werden de sprekers verwacht voor een briefing. Ik kwam in gewetensnood. Mijn management had geld vrijgemaakt om mij te laten gaan en dan zou ik ‘nee’ moeten zeggen? Ik heb het in gebed aan de Heere voorgelegd en een bericht teruggestuurd dat ik vanwege mijn christelijke overtuiging niet aan die briefing kon deelnemen. De reactie van de voorzitter verraste me: ‘Ik ben zelf ook christen. Ik begrijp uw standpunt en respecteer het. Kom dan gewoon op maandag.’ De Heere toetst en beproeft ons daarin. Maar Hij opent vaak een weg die wij zelf niet hadden kunnen bedenken, zodat we verwonderd staan.”

En als iets niet in strijd is met Zijn geboden?

“Dan mogen we letten op Zijn leiding. Soms spreekt Hij door Zijn Woord, een preek, of een dagboekstukje dat precies bij je situatie past. Soms leidt Hij door Zijn voorzienigheid. Toen ik mijn studie in Nieuw-Zeeland had afgerond, vroeg mijn manager of ik promotieonderzoek wilde doen. Ik twijfelde. Ik was bang dat ik er hoogmoedig van zou worden. Tot ik mijn dilemma met een kennis besprak. Hij zei: ‘Als God jou de talenten gegeven heeft, dan mag je die ook gebruiken.’ Dat was voor mij het beslissende duwtje. En vergeet ook je eigen verantwoordelijkheid niet: doe bijvoorbeeld een snuffel stage of beroepskeuzetest.”

U leest graag. Wat zoal?

“Ik heb een brede interesse. Ik heb vaak twaalf boeken tegelijk op tafel liggen.”

En als u er eentje moet kiezen?

“De Redelijke Godsdienst van Brakel. Vooral zijn verhandeling over het Heilig Avondmaal, dat heb ik wel dertig keer gelezen. En daar ben ik nog niet op uitgelezen.”

Naast het lezen, heeft u ook een opvallende hobby…

“Ik verzamel stenen. Niet alleen om hun uiterlijk, maar ook vanwege de symboliek. In de Bijbel lezen we ook over stenen, zoals op de borstlap van de hogepriester. Soms, als je een steen breekt, blijkt de binnenkant prachtig, terwijl je dat van buiten niet zou verwachten. Zo is het ook met het leven. En met Gods raadselen.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen